Things I'm looking forward to:

Yet again, I have to read on a Friday night (welcome to the grad student universe). If you have come across this blog before, you can probably see where I'm going with this by now... That's why I'm not going to bother explaining the motivations behind this post. For my first time visitors, keep coming back (or browse the old posts, see what kind of brilliant stuff I can come up with!) and you will understand what I mean.

I've decided to jot a few things down not only because work awaits on my desk, but I thought tweeting about these might cause a bit too much tweetcount for one night, which might, MIGHT, lead to people judging a plethora of things, ranging from my social life to, well, the lack thereof.

Without further ado, behold the list of things I look forward to doing, in chronological order.

1- Finishing with coursework:
I've been a student for most of my life (about 18 years now. WHAT THE FUCK.) Alas (um, not really), that ends by the end of this month. No more final assignments, response papers, class presentations, grades. I'm moving up a notch on the ladder of academia. Bring on the good stuff.

2- Going back to Istanbul:
Folks, I'm not going to lie to you: coming back to Syracuse in August was very much comparable to going on exile. I had the worst trip of my life, which comprised of a lot of texting, loud music, and tears. I mean, A LOT. It took too damn long to get back on track, and here I am now, getting ready to go back again. Who said five months was a long time clearly did not attend grad school.

Time flies. Seriously. And as Morrissey once said, "the past is a strange place." (It sounds like it's out of context, but trust me it's not.)

So, I’m looking forward to: spending an awful lot of time at home with family, catching up with friends (attending a reunion party the day after I arrive will be majestic – yeah I’m thinking jet-lag), and aimlessly walking on the streets of the city, because let’s face it, Syracuse isn’t the most pedestrian-friendly of towns.

3- Working on (and finishing?) my three projects:
I have two articles to send out, another one to present in February (NOLA, bitches!). And don't even get me started on my proposal. I have a month, well, more like 2 weeks, to work on all of these, until mid-January. Let's see how much I can get done. Check back in January.

4- Taking COMPS (all caps!):
For those of you who are unfamiliar with the PhD Universe: first read this post, then check out PhD Comics. Passing comprehensive exams is THE rite of passage for PhD students. I shall take them in April, unless the world implodes, or Marduk changes its mind and decides to strike earlier than scheduled. (Speaking of, seriously, WHAT THE FUCK, John Cusack?) I look forward to reading SHITLOAD of stuff on Political Science, as if I haven't done so for the past 8 years.

But let me jump ahead and come to the thing that really urged me to write up this post in the first place:


5- WATCHING THE WORLD CUP:
To all American peeps out there:

"Baseball is grand, and imma let you finish, but the World Cup is the greatest world sports tournament of all time, ALL TIME." The World Series is not even a world tournament, so I guess I'm not even doing justice to Kanye here. But I digress.

So Turkey handsomely fucked up during the qualifiers, but that’s not supposed to stop me from enjoying some good old soccer with my dad now is it?

June 11 – July 11, 2010: (2010 sounds futuristic, doesn't it?) This is when Istanbul will be crazy hot. Coincidentally, this is when the World Cup will take place. So stack up the beer and the cashews. Turn on the A/C and let the games begin.

Now let me go back to work. Because those comps, "they're gonna write themselves." NOT.

there is a light that never goes out.

cok dogru.

cok.

koprudeyim, belli ki karsiya gecememisim.

Kasim ayi

Eylul ekim derken bir kasim ayina daha girdik.

Turkce'ye hayran olmamak elde degil. KASIM KASIM kasiliyorum ben bu ay geldigi zaman. Haftalik (ya cok pardon, simdi farkettim ki cumlelere buyuk harfle basliyorum, ama aliskin degilim buna normalde, bu parantezden sonra lowercase'e geri donucem. end of PA.) evet, haftalik programim, is yukum asagi yukari hep ayni olsa da bu kasim ayi gercekten "kasim" ayi--islerin yetismedigi, uykunun yetmedigi, seker tuketimimin sacmasapan boyutlara ulastigi bir ay.

bununla beraber, syracuse'u bilmeyenler icin konusuyorum, kis ayinin "bagira cagiraaaaa" geldigi ay oluyor kasim. bugun yarin kar bekliyoruz burada. guzel olacak, tane tane dusecek, huzur gelecek. sonra biraz daha yagacak, agzimi acik birakacak.

sonra biraz daha yagacak, kufrettirmeye baslayacak.

allahtan o ara istanbul'a gidiyorum.

---

empire state of mind super bir sarki bence. bu post da boyle bitsin.

please wait...

eskiden windows'un kumsaati vardi gicik gicik donmesini izlerdik, simdi saat tipi donen yuvarlaklar var mac'de, twitter'da falan. hepsinin amaci ayni: "bekle dur. bisey yapmaya calisiyoruz surda."

ucuz (yahut butcesinden bagimsiz olarak sanatsal olmaya kasan) amerikan filmleri genelde soyle biter: hikaye climax'e cikar ortalara dogru, sonra cozulmeler baslar, ve kahramanlar hayatlarina kaldiklari yerden devam ederken film biter. kahvalti sofrasinda kahve icip bagel yiyenler, arizona collerinde kamera zoom out ederken ruzgarla yol alip gidenler, vesaire.

hah. kaldigim yerden devam ediyorum. mesaj bu.

yazicam daha, ama ondan evvel okumam gereken yuzlerce sayfa var. dolayisiyla simdilik sizi o donen seyle basbasa birakiyorum. yahut kumsaatiyle. hangisi isinize gelirse.

Hoscakal

Istanbul, cok guzelsin.

Seni ilk Besiktas iskelesinden gordum. Yere bakarak gulumserken oyle masum, oyle temizdin ki. Icimden sana kosmak, nihayet sarilmak, opmek gelmisti o an. Kendimi tuttum onun yerine, beni kabul etmeni bekledim once, bana kucak acmani.

Cok iyisin Istanbul. Cok. O gece beni kabul ettiginde, elimden tuttugunda bildim, bu ziyaretim farkli olacakti. Bana iyi davranacagini biliyordum, beni mutlu edecegini. Sana doyamayacagimi, ve giderken icimden bir parcayi burada birakacagimi da.

Ne cabuk vuruldum sana Istanbul? Sicakligini, karmasani, beni saran kollarini ne cok sevdim, daha ne zaman geldigimi anlamadan? Meger ne kadar ozlemisim sevilmeyi, bir sehrin beni sahiplenmesini. Oldugum yere ev diyebilmeyi.

Gecelerini, gunduzlerini, her zamanini sevdim Istanbul. Uyurken ne guzel mirildaniyordun, canim, nasil derin uyuyordun? Renklerin ne kadar parlak, ne kadar mutluydu? Yesil, mor ne cok yakisiyordu ustune?

Tum sokaklarini gezmek isterdim Istanbul. O sokaklarin hepsinde sarki soylemeyi. Yagmurda ve guneste daha cok yuruyebilmeyi. Zamani hesaplamayi birakarak seni yasamak isterdim, gunes dogunca gitmek zorunda kalmadan.

Senden bana bir rogar kapagi ve koskocaman, busbuyuk bir sevgi kaldi Istanbul. Isterim ki hic silinmesin ustumde biraktigin izler, kokun tekrar sinsin ustume, sonra tekrar, sonra tekrar. Ezberime alsam her yerini, her sozunu. Hic ayrilmasam senden, hic birakmasam. Dondugumde yine ayni yerde karsilasan beni, Besiktas iskelesinde. Yine sarilabilsem sana, kokunu icime ceksem, gozyaslarimi silsen.

"Hosgeldin" desen, evim olsan.

Hoscakal Istanbul.

Sevgilim, hoscakal.

hosuma gitmeyen seyler #26

avrupa yapimi filmlere benzeyen bir hayat yasiyor olmam.

ben bir blockbuster'da yasamak istiyorum artik, lutfen. butcesi buyuk olsun, kafami cok yormam gerekmesin, ve mutlu sonla bitsin.

en sevdigim sayi 25

25. Soylenisi, yazilisi, durusu cok keskin, guzel bir sayi. Ne eksik ne fazla, tam kivaminda. Tek sayi olmasinin buna bir etkisi muhtemelen var, son birkac gundur bunu dusunuyorum.

Artik 25 yasindayim. Bu sayiyi bir yil boyunca tasiyacak olmak cok hosuma gidiyor su anda. Tamam komik gulmeyin.

Ama ayni zamanda feci derecede korkuyorum bu yastan. Kariyer yapan genc kadin triplerine teget gecerek soylemek istedigim birkac sey var.

Simdi dogruya dogru, yaslanmaktan olesiye korkuyorum. Daha krem endustrisine bagimli hale gelmedim belki ama son 1 yildir nemlendirici falan kullanmaya basladim. Iste daha saglikli beslenelim cilginligina biraz kaptirdim--tabi amerikada yasiyor olmamin bunda etkisi cok.

Ama asil korktugum sey gelecek. Ahahah ne kadar da surpriz oldu bu hepimiz icin oyle degil mi kuzum? Mesela doktora 2 seneye biter mi? Biterse sonra ne olacak? Nerede yasiycam? Tek tufek yasamaya ne kadar devam edicem? Oeh!

Bloc Party - Kreuzberg gunun sarkisi.

efendim at 25, something must change. gorucez.

hadi bakalim kutlu olsun madem.