bloguma son bir yil icinde sadece 2 kere yazmis olmam belki twitter yuzunden, belki mesguliyetlerden, belki de hayatimin en mutlu ve huzurlu yilini gecirdigim icindir. yalniz kalmaya da pek vaktim olmadi internetteki baglar, okuldaki isler, hem syracuse'daki hem de civardaki sevdikler sagolsun.
uzun zaman olmustu ki boyle bir derin yalnizlik hissi gelmemisti ustume. derin ve katmanli bir yalnizlik. facebook'taki, twitter'daki, sozluk'teki hareketlenmeleri istemli bir sekilde durdurdugumda tek kisi icin fazlaca buyuk olan evimde bir ben, muzigim, ve kosedeki lamba... yine kaliverdik iste. sol gozumun kosesinde iki sise raki, bir sise metaxa (bir arkadasim getirdi, yunan romu gibi birsey saniyorum) "gel, gel bak ne gostericez sana" der gibi duruyorlar. kendilerinden gozumu kacirisim asik olmaktan korktugum gunlerdeki halimi hatirlatiyor.
bu yalnizlik hali daha once hic tatmadigim bilmedigim turden, syracuse'a ozel bir yalnizlik. "arkadasim yok!" yalnizligi degil hic. simdi arasam, hadi cikalim/sana geliyorum desem ok hadi diyecek insanlar var cok sukur hayatimda. bu daha cok kendimle basbasa kalmak istedigimde, aslinda zaten bunun bir secim degil bir zorunluluk oldugunu hissettiren tip bir yalnizlik. yani mesela istanbul'da yalniz kalmak istedigimde atiyorum sahile gider oturur denizi izlerim ben. ya da canim ceker, gider remzi'ye oturur kitap okurum, kadikoye gider dolanirim. universitedeyken de cikip yemekhanenin onundeki duvara oturur tem'den gecen kamyonlara karsi kulagimdaki muzigi mirildanirdim. gibi. yani bir secimdi. oldugum yerden uzaklasip yalniz kalirdim. insanlarin icinde dahi olsam, kendi basima olurdum.
bu, oyle degil iste. her ne kadar kendime itiraf etmeyi kabullenemesem de ufak ufak, icten ice aci vermesi de ondan. buradaki yalnizlik sectigim degil, mecbur yasamak zorunda oldugum bir yalnizlik. istisna degil, durumun ta kendisi.
ve geldi geldi bu aksam vurdu iste.
//and yet I fight, and yet I fight this battle all alone
no one to cry to
no place to call home.//
1 kisi musallat olmus:
okuyanı bırak, yazdığın anda alarmlar çalsın diye talimat verdiren var. Beyaz Atına binip gelecek adam yetişinceye kadar teskin etmek üzere pelerinimi taktım, klavyemi ve biramı alıp geliyorum akşama. Brace yourself.
Post a Comment