life, the universe and everything

hala okuyan varsa...

2011-12-06T03:49:00.000+02:00

bloguma son bir yil icinde sadece 2 kere yazmis olmam belki twitter yuzunden, belki mesguliyetlerden, belki de hayatimin en mutlu ve huzurlu yilini gecirdigim icindir. yalniz kalmaya da pek vaktim olmadi internetteki baglar, okuldaki isler, hem syracuse'daki hem de civardaki sevdikler sagolsun.

uzun zaman olmustu ki boyle bir derin yalnizlik hissi gelmemisti ustume. derin ve katmanli bir yalnizlik. facebook'taki, twitter'daki, sozluk'teki hareketlenmeleri istemli bir sekilde durdurdugumda tek kisi icin fazlaca buyuk olan evimde bir ben, muzigim, ve kosedeki lamba... yine kaliverdik iste. sol gozumun kosesinde iki sise raki, bir sise metaxa (bir arkadasim getirdi, yunan romu gibi birsey saniyorum) "gel, gel bak ne gostericez sana" der gibi duruyorlar. kendilerinden gozumu kacirisim asik olmaktan korktugum gunlerdeki halimi hatirlatiyor.

bu yalnizlik hali daha once hic tatmadigim bilmedigim turden, syracuse'a ozel bir yalnizlik. "arkadasim yok!" yalnizligi degil hic. simdi arasam, hadi cikalim/sana geliyorum desem ok hadi diyecek insanlar var cok sukur hayatimda. bu daha cok kendimle basbasa kalmak istedigimde, aslinda zaten bunun bir secim degil bir zorunluluk oldugunu hissettiren tip bir yalnizlik. yani mesela istanbul'da yalniz kalmak istedigimde atiyorum sahile gider oturur denizi izlerim ben. ya da canim ceker, gider remzi'ye oturur kitap okurum, kadikoye gider dolanirim. universitedeyken de cikip yemekhanenin onundeki duvara oturur tem'den gecen kamyonlara karsi kulagimdaki muzigi mirildanirdim. gibi. yani bir secimdi. oldugum yerden uzaklasip yalniz kalirdim. insanlarin icinde dahi olsam, kendi basima olurdum.

bu, oyle degil iste. her ne kadar kendime itiraf etmeyi kabullenemesem de ufak ufak, icten ice aci vermesi de ondan. buradaki yalnizlik sectigim degil, mecbur yasamak zorunda oldugum bir yalnizlik. istisna degil, durumun ta kendisi.

ve geldi geldi bu aksam vurdu iste.

//and yet I fight, and yet I fight this battle all alone

no one to cry to

no place to call home.//

gitmesek de yazmasak da

2011-07-23T08:49:00.002+03:00

o blog bizim blogumuzdur.

paradigma pazar gunu kayiyor, ayarlarimla oynamayiniz.

2011 kararlarim

2011-01-01T10:48:00.004+02:00

bu sefer ciddi.

1- dunya kurtarilacak.

ahem. yok, hakikaten ciddiyim.

1- ocak ayi boyunca siki diyetteyim. (sonraki aylari duzenlemesi kolay)
2- her gun en az yarim saat kardiyo yapicam.
3- her gun en az 2 litre su icicem.
4- her aksam yatmadan once yuzumu temizliycem.
5- her gun en az 2, tercihen 4 saat dikkatimi dagitmadan calisicam.
6- 3 makalemi de (israil, erdogan, tsk) journal'lara submitliycem.
7- tezin en az 2, tercihen 3 chapter'ini bitiricem.
8- evde giymedigim/kullanmadigim esyalari salvation army'e vericem.
9- daha az, daha yavas sinirlenicem.
10- anneme daha cok mail aticam.
11- learner permit'ten ehliyete dikey gecis yapicam (nihayet), araba alicam.

2011 icin 11 karar simdilik yeterli. ilerleme raporlarimi da bilahare vermeyi planliyorum buradan.
peer pressure mekanizmasi calismaya baslayabilir.

2010 kararlarim

2010-12-02T06:07:00.004+02:00

31 aralik-1 ocak sirasinda adettendir:

1- sosisli yufkali kanepe kizartmasi yapilir. (bu direk bizim aileye ozgu gerci. yilda sadece bir kez, yilbasinda annemle beraber yaptigimiz bu yiyecek icin o gunu sokakta gecirmedigimi soylesem?)
2- kapi esiginden atlanir, nar falan patlatilir. (bu da bizim aileyle alakali bir durum olabilir; anne zoruyla yaptigim saklabanliklardan birisi.)
3- sabahinda yeni yil kararlari alinir. "bu yil bunlari basaricam" gaziyla zamana govde gosterisi yapilir.

amerika'da yeni yil kararlari illa ki ve her zaman "bu yil haftada 5 gun spora gidicem!" maddesiyle basliyor. burada gecirdigim 4. sene itibariyle bu sonuca vardim. nasil mi? okullarin acildigi ilk haftadan basliyoruz salona gitmeye. her gun gitmek zorunda degiliz, bilakis, her hafta gelisiguzel bir gunde giderek selection bias'i en aza indirmeye calisiyoruz (icimdeki bilimsel metod canavarini susturabilirsem sadede gelicem) bunu cok degil, 2-3 hafta kadar yaptiktan sonra 4., bilemediniz 5. haftada salona gelen insan sayisinin %50-%70 civari dustugunu goruyoruz. meydan (a) yeni yil kararlarina telefonlari kadar bagli olan insanlara ve (b) halihazirda duzenli spor yapan cevik ve atletik insanlara kaliyor. afedersiniz gotlu gobekli hanimlar ve beyleri 14 subat haftasina kadar bir daha ortalikta gormuyoruz.

benim yeni yil kararlari vagonuna binmem biraz gec oldu. kafamin cok attigi bir gun (zannediyorum amerika'ya donus yoluna ciktigim gundu) iphone'un notes app'ini actim, eeeah icsesim esliginde birseyler karaladim.

o listede sunlarin oldugunu hatirliyorum. "hatirliyorum" dedim, cunku mayis ortasi gibi falan acip baktigimda listedeki maddelerden sadece 1 tanesini basarabilmis oldugumu gorunce kendime cok kizmis, o kafayla listeyi cot diye silmistim. (yilin daha ortasina gelmemisken bu kizginligi ocak-nisan arasi cilgin seker tuketimime veriyorum.) neyse, listede sunun gibi seyler vardi.

1- 53 kiloda sabitlen. (yaz sonunda 53, doktora yeterlilik surecinin sonunda--mayis-- 59'a tirmaninca yasadigim kizginligi anlamak zor olmasa gerek.) (ilgilenenler icin, 55'e geri dondum.)
2- haftanin 5 gunu spora git. (AHAHAHAH evet bu gercekten epik bicimde kaybettigim bir madde oldu. hic utanmaca yok.)
3- ariel sharon ve gazze'den cekilme plani hakkinda yazdigim yaziyi x ve y journal'larina gonder. (evet, yeterliliklere hazirlanirken bir de bunu yapmayi hedeflemisim. yapamadim. kismet gelecek seneye.)
4- yeterlilikleri gec. (DONE.)
5- tez proposalini hazirla. (AND DONE.)

bir de, en tepeye bir madde daha koymustum. onu buraya yazamiycam, iyi kotu takip eden arkadaslarim ve tanimadigim bir suru insan gelip gidiyor buraya, utanirim. sozluk'te backstreet boys altina yazdigim sey bu yillik utanc kotami bence doldurdu ustelik.

cok net hatirliyorum, berbat hissettigim bir donemdi bu listeyi yeniden gorup sildigim zaman. bu ilk maddeyi gorup sinirlenmistim esasen. o gunun ustunden cok uzun bir sure gecmemisti ki ilk maddenin de gerceklestigini dusunmeye basladim. bu dusuncem zamanla pekisti. (p<0.05)

demem o ki, bu yil benim icin en onemli olan 2 sey varmis. biri sinavlar, biri de o yazamadigim madde. gundelik kosturmacalar icinde "allaam bugun de aksam oldu, calisamadim" yahut "bugun hava cok soguk, lanet olsun bu memlekete" tipi sikintilar yuzunden surat asmamak gerektigini farkediyorum simdi.

temelde en cok istedigim iki sey gerceklesti. daha ne olsun?

foto kaynak: http://tranquilmammoth.blogspot.com/2009/01/2009-new-years-resolutions.html

10/10/10

2010-10-10T18:21:00.000+03:00

Ismini Douglas Adams'tan alan blogumda bugunun tarihine bir hat-tip yapmazsam olmazdi.

Ben zannettim ki hayat, evren ve herseyin cevabini ogrensek ogrensek bugun ogreniriz. Daha ses yok. Gerci gunun bitmesine daha bi 5-6 saat var. Belli olmaz.

istanbul'um gelmis olabilir.

2010-10-02T00:12:00.007+03:00

super lig maci izlendi, galatasaray'a bu sezon artik gelenek oldugu uzere kicimla gulundu, cift kahvaltiyla gun kurtarilmaya calisildi (bence cok isabetli oldu), camasira bulasiga girildi (26 yasindayim ev kiziyim), bu haftami kendisine adadigim hanefi avci'nin kitabindan pasajlar okundu (doktorami bu adam yuzunden 1 hafta gec alicam)...
derken aksamustu oldu, gunes nihayet kendini gosterdi.

benim de aklim gitti istanbul'a dustu. ozleyenler icin istanbul soyle muhtesem bisey: (kaynak: likeamuse.com)

her biseyini ayri ozledim guzel sehrimin ama hepimizin iyiligi icin ozet geciyorum:

anne. baba.
efe, efes, midye dolma, kokorec, simit, canim cigerim, yasar usta'da yerfistikli dondurma.
caddebostan sahil, istiklal, nevizade, cihangir.
kizlarla kahvalti, erkeklerle raki.
duman, mor ve otesi, athena.
ve cok rica ediyorum, vega.

blog olamayacak kadar kisa, tweet olamayacak kadar emo.

2010-06-06T20:47:00.002+03:00

tam ortadan uc parcaya bolunup yok olsam bence hic fena olmaz.
seker olsaydim son uc gunde yedigim yagmur yuzunden simdiye coktan erimistim, simdi dusununce aslinda o daha guzel bir yontem olabilirmis.

Aniden bastiran yagmur yine yapacagini yapti.

2010-06-03T23:45:00.004+03:00

Ulan, nasil bir acidir ki mutlu olmayi unutturur. Nasil bir bosluktur ki en guzeli, en iyisi de gelse yetmez. Canim nasil yanar hala, nasil dugumlenir bogazim. Nasil korkarim senden, gittigin yerlerden.

Ladies and Gentlemen, shit has hit the fan.

2010-06-01T05:01:00.005+03:00

I wish I didn’t have to start my day with this exact sentence. No, I don’t talk to myself in English, nor do I like to address my friends as if they are my audience. It was just a pleasant weekend getaway with a bunch of friends in the Adirondacks before I checked twitter, only to learn about the Israeli naval forces’ attack to stop the flotilla sponsored by the international Free Gaza Movement from reaching Gaza. The flotilla, comprised of six ships and some 600 passengers and crew, was carrying humanitarian aid to Gaza, which is under siege, and, evidently, still under Israeli occupation. I chose to use the shit-fan analogy, but feel free to insert your favorite analogy here: Pandora’s box, can of worms, you name it.

Bottom line: May 31st marks the day when the international tide turns against Israel. The consequences will be grave not only for the region and the peace process but also for the international reputation that Israel has wasted generously over the last several years. It is also a critical point in time for Hamas and Palestine. Hamas has managed the crisis smoothly until now, and for the time being it should stay out of the mess and let the main actors solve it out among each other.

As for Turkey, May 31st marks the day when the bilateral relations between the two countries hit an all-time low, possibly leading them to the brink of war. And if political scientists are right in their predictions, we are not too far away from a Turkish diversionary war against Israel.

It was only last week when Israel officially announced that it might have to resort to limited violence should the flotilla enter Gazan territorial waters. Instead, Israel offered to take over the aid packages and distribute them to the people itself. This is quite understandable as the Israeli government is distrustful of this international effort, especially due to the key role of the controversial Turkish NGO—IHH Humanitarian Relief Foundation—has been playing throughout the organization and the execution of the campaign. According to a 2006 report, the IHH has been accused of providing material support to militant Islamic groups such as Al Qaeda, which is a good enough reason to scare the life out of Israel. Of course, it goes without saying that the Israeli distrust is only exacerbated by the emotional as well as material involvement of the Turkish delegation in the campaign given the infamous remarks of Turkish PM Recep Tayyip Erdogan in the 2009 World Economic Forum in Davos and the more recent ambassador crisis that escalated the tension between the two countries.

Did I expect the IDF to move beyond verbal scare tactics and stage a military response against the FGM flotilla, in international waters? No, because, well, it’s the international waters where Israel can have no legitimate use of force toward national security. Furthermore, all those arguments including imminent threat/preventive attack/preemptive strike/self-defense (political scientese-to-english translation: first strike (can be legitimated) in order to defend yourself in the face of a security threat) don’t hold since the 600 people on the ship were civilians, i.e. people who are not enrolled in the army or police forces. I’m sure you’ve heard of crimes against humanity and/or war crimes. Killing civilians? Yes, that does count toward a humanitarian crime, and as much as many in the region want to promote Israel as the mother of all evil, it is disgraceful for all countries, including the most "evil" ones, to be accused of committing such crimes.

Am I surprised by the attack? Again, no. In a firm believer of second-image explanations of International Relations, I think it is impossible to abstract Israel’s international deeds from its domestic politics. In fact, this incident looks like a textbook example of coalition politics and their policy consequences. The right-wing coalition in Israel under Benjamin Netanyahu, who himself has become extreme enough even for a median Likud voter, seems to be pulled time and again by Avigdor Lieberman, the chair of the ultra right-wing Yisrael Beitenu (second largest coalition party following Likud), who is also currently serving as the minister of foreign affairs. Netanyahu has been stuck between a rock and a hard place twice since he came to power in March 2009, the most recent of which was the settlement crisis that erupted between Israel and its most staunch international ally, the United States a few months ago. Although it is observed less in the settlement crisis than in the ambassador crisis with Turkey, Netanyahu seems to be extremetized (there’s no such word, but it does serve its purpose) by the policy preferences of YB, and I suspect that an insider-reading of the flotilla incident will reveal that Lieberman and his YB was once again pivotal in the decision to launch the naval operation. I’m not surprised because a) states are not rational and b) it takes a party (and sometimes just an individual) to hijack the policy process and push their country off the cliff.

What will happen to the peace process now? Probably for the first time the tide has turned against Israel. Basically the country fell hostage to its own domestic politics and ended up shooting itself in the foot. Nothing will change that, even if the US and the UK still prefers to keep a neutral position by arguing that they still need to see the results of the investigations.

Does this mean that the tide has turned in favor of Gaza and the Palestinian cause at large? Not necessarily. Right now it all depends on how Hamas will decide to handle the situation. So far so good, though. Hamas has chosen not to engage with the FGM flotilla other than saying that they appreciated the international humanitarian effort. This is a smart and indeed the right move, which leaves those against Hamas without a legitimate reason to accuse Hamas of escalating the tension between Israel and the international community, and Turkey more specifically, and damage the peace process. The word is already on the street that a third intifada is imminent. The consequences of the next intifada can be catastrophic, especially given the present composition of the Israeli government. The best strategy for Hamas is to stay out of the flotilla crisis and let Israel muddle in its own mess. Silence is golden now more than ever.

How about Turkey? Turkish government seems to have found the secret path to win the heart and mind of the average Turkish voter: do the Gaza talk and BAM! You are as good as new, as legitimate and popular as you were back in 2002. The trick definitely worked for Erdogan in January 2009 when he trademarked the phrase “One minute” as he gave the attitude to the WP columnist David Ignatius. He was losing steam in the run up to the April 2009 local elections but he managed to spur his party’s performance via his individual act on the international scene.

The flotilla incident may, and indeed does, serve for the very same purpose for Turkey’s AKP, which has been going through an incredibly tough time over the last few months. The crisis that erupted between the government and the tobacco workers in the fall of last year over social security benefits, followed by the increasing intolerance of the government toward dissenting views and opinions about its economic and political performance and most recently the remarks of Erdogan in response to the deadly methane explosion in Zonguldak led to an exponential decrease of public support for the government, not to mention the ever-murkier waters of the Ergenekon trials, the occasional—and yet deadly—attacks of the PKK to the military outposts in the southeast and the recent change of leadership in the country’s main opposition party (Republican People’s Party, or CHP) to a very popular (albeit not charismatic) bureaucrat-turned-politician Kemal Kilicdaroglu.

Could the flotilla incident be the Kardak of the AKP government? Yes it could. The dispute that was caused by what literally was a piece of rock on the Aegean that brought Greece and Turkey to the brink of war certainly helped the centre-right coalition in 1996 divert public attention away from the domestic economic and political problems of the time. The coalition was probably ready to take Turkey to war against Greece, which would have been the classic example of what we call “diversionary warfare” in the field. The idea behind diversionary warfare is that governments choose to divert attention away from the domestic problems that cause a decrease in governmental popularity and legitimacy by waging wars, which they hope would rally the nation around the flag, and in turn boost up public opinion ratings for the government.

The flotilla could well serve the same purpose, and indeed it already does. Although for a sizeable group of Turks the IHH involvement and the way in which the flotilla responded to the Israeli warnings—insisting to approach Gaza in spite of the statements of Israel, as well as having a baby on board whose mere presence is enough to raise question marks—causes cynicism, it is not at all surprising that even the most cynical among us have reacted emotionally to the Israeli operation and praised the strong diplomacy that the government has immediately put forward at the international scene by calling for an emergency Security Council meeting. The more emotional among us have already started chanting for war, which is smartly addressed by the government’s old hawk Bulent Arinc, a conservative veteran of Turkish politics, who stated that Turkey will not wage war against Israel. One should raise an eyebrow, however, at the way in which Arinc’s remarks coincided with those of Necati Ozgen, a retired military general, who insisted that Turkey should take the attack as casus belli. The government could very well take advantage of the “expert opinion” of the military, rhetorically and/or actually, by pointing how it is legitimate for the country to fight Israel. This alone is enough to divert public attention away from the Zonguldak deaths, the rising public support for the secular opposition party, as well as the most recent (as yet anonymous) attack that killed seven soldiers in Hatay, a city in southern Turkey, literally a few hours before the Israeli attack in the Mediterranean. Indeed, some have already speculated that Israel might be involved in the attack on the Hatay naval command, which would kill two birds with one stone: it would a) give yet another reason for a Turkish attack against Israel and b) divert attention away from the incapacitated state from defending such important military posts from attacks, especially those that involve the Kurdish Workers Party, the PKK (which may or may not take responsibility for the attacks.)

Of course, it is not so easy for Turkey to declare war against Israel, which is its closest and most strategic ally in the region, especially in the military area. Not even the strongest, most conservative governments in Turkey were able to burn the bridges with Israel (think of the anti-Zionist Necmettin Erbakan in the 1990s), but that does not mean that this is impossible. Turkey and Israel have been increasingly antagonizing each other for more than two years now, and as history has shown us time and again, it only takes a few erratic politicians to take their countries to the political Mustafar. The Obi-Wans of the international community, i.e. the UN or NATO, could only help them so much in their fights against themselves, but the consequences may hurt more than just the Anakins of the international community.

I just hope that it won’t be the people of Palestine that suffer from the fight of these elephants in the end.

Copyright 2010 © Sibel Oktay

loading...

2010-05-14T19:36:00.003+03:00

diyerek bir komodor64 esintisi getireyim istedim.

laflar hazirladim, cok yakinda basliyorum.

5 reasons to go crazy this summer:

2010-03-07T19:22:00.002+02:00

1- Alice in Chains in Istanbul, June 2010
2- Pearl Jam in Bilbao, July 2010
3- Alice in Chains in Bilbao, July 2010
4- Metallica in Istanbul, June 2010
5- 2010 World Cup, June 2010 (see previous post.)

Ready. Set. Jump!

Things I'm looking forward to:

2009-12-05T06:57:00.012+02:00

Yet again, I have to read on a Friday night (welcome to the grad student universe). If you have come across this blog before, you can probably see where I'm going with this by now... That's why I'm not going to bother explaining the motivations behind this post. For my first time visitors, keep coming back (or browse the old posts, see what kind of brilliant stuff I can come up with!) and you will understand what I mean.

I've decided to jot a few things down not only because work awaits on my desk, but I thought tweeting about these might cause a bit too much tweetcount for one night, which might, MIGHT, lead to people judging a plethora of things, ranging from my social life to, well, the lack thereof.

Without further ado, behold the list of things I look forward to doing, in chronological order.

1- Finishing with coursework:
I've been a student for most of my life (about 18 years now. WHAT THE FUCK.) Alas (um, not really), that ends by the end of this month. No more final assignments, response papers, class presentations, grades. I'm moving up a notch on the ladder of academia. Bring on the good stuff.

2- Going back to Istanbul:
Folks, I'm not going to lie to you: coming back to Syracuse in August was very much comparable to going on exile. I had the worst trip of my life, which comprised of a lot of texting, loud music, and tears. I mean, A LOT. It took too damn long to get back on track, and here I am now, getting ready to go back again. Who said five months was a long time clearly did not attend grad school.

Time flies. Seriously. And as Morrissey once said, "the past is a strange place." (It sounds like it's out of context, but trust me it's not.)

So, I’m looking forward to: spending an awful lot of time at home with family, catching up with friends (attending a reunion party the day after I arrive will be majestic – yeah I’m thinking jet-lag), and aimlessly walking on the streets of the city, because let’s face it, Syracuse isn’t the most pedestrian-friendly of towns.

3- Working on (and finishing?) my three projects:
I have two articles to send out, another one to present in February (NOLA, bitches!). And don't even get me started on my proposal. I have a month, well, more like 2 weeks, to work on all of these, until mid-January. Let's see how much I can get done. Check back in January.

4- Taking COMPS (all caps!):
For those of you who are unfamiliar with the PhD Universe: first read this post, then check out PhD Comics. Passing comprehensive exams is THE rite of passage for PhD students. I shall take them in April, unless the world implodes, or Marduk changes its mind and decides to strike earlier than scheduled. (Speaking of, seriously, WHAT THE FUCK, John Cusack?) I look forward to reading SHITLOAD of stuff on Political Science, as if I haven't done so for the past 8 years.

But let me jump ahead and come to the thing that really urged me to write up this post in the first place:

5- WATCHING THE WORLD CUP:
To all American peeps out there:

"Baseball is grand, and imma let you finish, but the World Cup is the greatest world sports tournament of all time, ALL TIME." The World Series is not even a world tournament, so I guess I'm not even doing justice to Kanye here. But I digress.

So Turkey handsomely fucked up during the qualifiers, but that’s not supposed to stop me from enjoying some good old soccer with my dad now is it?

June 11 – July 11, 2010: (2010 sounds futuristic, doesn't it?) This is when Istanbul will be crazy hot. Coincidentally, this is when the World Cup will take place. So stack up the beer and the cashews. Turn on the A/C and let the games begin.

Now let me go back to work. Because those comps, "they're gonna write themselves." NOT.

there is a light that never goes out.

2009-11-24T08:02:00.003+02:00

cok dogru.

cok.

koprudeyim, belli ki karsiya gecememisim.

Kasim ayi

2009-11-06T09:13:00.002+02:00

Eylul ekim derken bir kasim ayina daha girdik.

Turkce'ye hayran olmamak elde degil. KASIM KASIM kasiliyorum ben bu ay geldigi zaman. Haftalik (ya cok pardon, simdi farkettim ki cumlelere buyuk harfle basliyorum, ama aliskin degilim buna normalde, bu parantezden sonra lowercase'e geri donucem. end of PA.) evet, haftalik programim, is yukum asagi yukari hep ayni olsa da bu kasim ayi gercekten "kasim" ayi--islerin yetismedigi, uykunun yetmedigi, seker tuketimimin sacmasapan boyutlara ulastigi bir ay.

bununla beraber, syracuse'u bilmeyenler icin konusuyorum, kis ayinin "bagira cagiraaaaa" geldigi ay oluyor kasim. bugun yarin kar bekliyoruz burada. guzel olacak, tane tane dusecek, huzur gelecek. sonra biraz daha yagacak, agzimi acik birakacak.

sonra biraz daha yagacak, kufrettirmeye baslayacak.

allahtan o ara istanbul'a gidiyorum.

---

empire state of mind super bir sarki bence. bu post da boyle bitsin.

please wait...

2009-09-13T23:23:00.002+03:00

eskiden windows'un kumsaati vardi gicik gicik donmesini izlerdik, simdi saat tipi donen yuvarlaklar var mac'de, twitter'da falan. hepsinin amaci ayni: "bekle dur. bisey yapmaya calisiyoruz surda."

ucuz (yahut butcesinden bagimsiz olarak sanatsal olmaya kasan) amerikan filmleri genelde soyle biter: hikaye climax'e cikar ortalara dogru, sonra cozulmeler baslar, ve kahramanlar hayatlarina kaldiklari yerden devam ederken film biter. kahvalti sofrasinda kahve icip bagel yiyenler, arizona collerinde kamera zoom out ederken ruzgarla yol alip gidenler, vesaire.

hah. kaldigim yerden devam ediyorum. mesaj bu.

yazicam daha, ama ondan evvel okumam gereken yuzlerce sayfa var. dolayisiyla simdilik sizi o donen seyle basbasa birakiyorum. yahut kumsaatiyle. hangisi isinize gelirse.

Hoscakal

2009-08-03T04:42:00.005+03:00

Istanbul, cok guzelsin.

Seni ilk Besiktas iskelesinden gordum. Yere bakarak gulumserken oyle masum, oyle temizdin ki. Icimden sana kosmak, nihayet sarilmak, opmek gelmisti o an. Kendimi tuttum onun yerine, beni kabul etmeni bekledim once, bana kucak acmani.

Cok iyisin Istanbul. Cok. O gece beni kabul ettiginde, elimden tuttugunda bildim, bu ziyaretim farkli olacakti. Bana iyi davranacagini biliyordum, beni mutlu edecegini. Sana doyamayacagimi, ve giderken icimden bir parcayi burada birakacagimi da.

Ne cabuk vuruldum sana Istanbul? Sicakligini, karmasani, beni saran kollarini ne cok sevdim, daha ne zaman geldigimi anlamadan? Meger ne kadar ozlemisim sevilmeyi, bir sehrin beni sahiplenmesini. Oldugum yere ev diyebilmeyi.

Gecelerini, gunduzlerini, her zamanini sevdim Istanbul. Uyurken ne guzel mirildaniyordun, canim, nasil derin uyuyordun? Renklerin ne kadar parlak, ne kadar mutluydu? Yesil, mor ne cok yakisiyordu ustune?

Tum sokaklarini gezmek isterdim Istanbul. O sokaklarin hepsinde sarki soylemeyi. Yagmurda ve guneste daha cok yuruyebilmeyi. Zamani hesaplamayi birakarak seni yasamak isterdim, gunes dogunca gitmek zorunda kalmadan.

Senden bana bir rogar kapagi ve koskocaman, busbuyuk bir sevgi kaldi Istanbul. Isterim ki hic silinmesin ustumde biraktigin izler, kokun tekrar sinsin ustume, sonra tekrar, sonra tekrar. Ezberime alsam her yerini, her sozunu. Hic ayrilmasam senden, hic birakmasam. Dondugumde yine ayni yerde karsilasan beni, Besiktas iskelesinde. Yine sarilabilsem sana, kokunu icime ceksem, gozyaslarimi silsen.

"Hosgeldin" desen, evim olsan.

Hoscakal Istanbul.

Sevgilim, hoscakal.

hosuma gitmeyen seyler #26

2009-07-28T00:20:00.002+03:00

avrupa yapimi filmlere benzeyen bir hayat yasiyor olmam.

ben bir blockbuster'da yasamak istiyorum artik, lutfen. butcesi buyuk olsun, kafami cok yormam gerekmesin, ve mutlu sonla bitsin.

en sevdigim sayi 25

2009-07-25T11:59:00.004+03:00

25. Soylenisi, yazilisi, durusu cok keskin, guzel bir sayi. Ne eksik ne fazla, tam kivaminda. Tek sayi olmasinin buna bir etkisi muhtemelen var, son birkac gundur bunu dusunuyorum.

Artik 25 yasindayim. Bu sayiyi bir yil boyunca tasiyacak olmak cok hosuma gidiyor su anda. Tamam komik gulmeyin.

Ama ayni zamanda feci derecede korkuyorum bu yastan. Kariyer yapan genc kadin triplerine teget gecerek soylemek istedigim birkac sey var.

Simdi dogruya dogru, yaslanmaktan olesiye korkuyorum. Daha krem endustrisine bagimli hale gelmedim belki ama son 1 yildir nemlendirici falan kullanmaya basladim. Iste daha saglikli beslenelim cilginligina biraz kaptirdim--tabi amerikada yasiyor olmamin bunda etkisi cok.

Ama asil korktugum sey gelecek. Ahahah ne kadar da surpriz oldu bu hepimiz icin oyle degil mi kuzum? Mesela doktora 2 seneye biter mi? Biterse sonra ne olacak? Nerede yasiycam? Tek tufek yasamaya ne kadar devam edicem? Oeh!

Bloc Party - Kreuzberg gunun sarkisi.

efendim at 25, something must change. gorucez.

hadi bakalim kutlu olsun madem.

Kimin ahi tuttu?

2009-07-23T23:38:00.002+03:00

Biliyorum, orada biri var. Yillar once ahi tuttu. Ve ben o gun bugundur huzura kavusamadim.

Cik ortaya!

Buyuk bir dalganin icine gayet bilincli ve cesur olarak giriyorum. Rasgele.

no subject

2009-07-23T03:05:00.000+03:00

eyvah... eyvah...

sictik.

big time.

sictik...

My No-no List

2009-06-18T07:27:00.008+03:00

Recently I've started building a list of what I would never ever do, as I walked back and forth between home and campus. This is what I have come up with, so far.

I shall never:

1- wear velvet jumpsuits, hooded jackets. Anything velvet, I shall not wear. (Black velvet blazer jacket might be THE ONE exception.)

2- wear black suit pants with baby blue or baby pink shirts.

3- wear sweatpants that have trashy words on the back. I do not need to label my ass "juicy". Let's leave some things to people's imagination, shall we?

4- wear animal print clothing. If leopard and zebra skin looked good on people, god or genes would have figured something out for us by now. There is no need to push the limits of evolution AND creation.

5- have hazelnut liquor and vodka shots. Not after I had six consecutive shots last spring. Even the thought of it makes my stomach sick.

6- dye my hair blond. Sorry, folks.

7- have French manicure. The idea of painting the tips of your nails white is just disgusting.

8- give up drinking beer. (Maybe except when I'm pregnant. Correction: If. If I'm pregnant.)

9- watch Grey's Anatomy, Desperate Housewives and any kind of reality TV--Gordon Ramsey might have to suck it.

10- cut off the neck of my t-shirts wide and wear them to the gym. Dear college chicks, I know you have no idea what I'm talking about but, please, let's leave the 90s (um, or was it the 80s?) in the 90s (yeah, i guess it was the 80s!) and accept the fact that the goddamn decade had no sense of style.

(Thanks, lightlight!)

Do you want to continue? Yes - No

2009-06-10T17:40:00.002+03:00

Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, okumadan etmeden konusunu bildigim kitaplardan biri. Biliyorum, simdi okusam simsekler caktiracak, aydinlattigi kadar aglatacak bir kitaptir. Eminim.

Ben buna benzer bir deneyim yasadim gecenlerde, bir hafta kadar suren. Bu blogu takip eden insanlar (ozellikle de arkadas kategorisinden olanlar) bilirler, pek birsey saklamadan yazarim ozel hayatimla ilgili seyleri. Fakat bu sefer bunu yapmayacagim, zira bu deneyim buralarda sozlere dokemeyecegim kadar degerli ve ozeldi.

Hayat biz uzerinde ne kadar kontrol sahibi oldugumuzu dusunsek de bize akla hayale gelmeyecek tesadufler, kivrimlar ve donusler sunmakta sonsuz bir guce sahip. Deselerdi ki bana, bundan 6 ay once, once karisacak, savrulacak ve kirleneceksin, ama sonra, bir haziran aksaminda sakinlesecek, dinginlesecek, temizleneceksin--guler gecerdim. Iyi bir isim, bana delicesine asik bir karim, iki de muhtesem cocugum vardi--sirtim nasil olur da yere gelirdi? Nasil olur da savrulurdum, nerelere?

Sonrasi film seridi gibi gecti. Nelerden, nerelerden, kimlerden, kendimden kactigimi yine bir haziran gunu havaalaninda aglarken anladim. Uzgundum, ama ondan ote kendimle barisiyordum. Havaalaninin tuvaletinde bayilacagimi zannederken aslinda kactigim onca seye geri dondugumu biliyordum. Annemle dun konustugumda hissettigim buruk huzuru aylardir yasamamisim, ne aci.

Bana varligiyla guc veren biri dedi ki, zaman iyi gelecek herseye. All you need is time diye bosuna bagirmiyor Kele.

Bir insana yetismeye calismak bir toplantiya, bir yemege yetismeye benzemiyor. Cogu zaman bizim yetismeye calistigimiz kisiye su anda ulasilamiyor. Ayni sekilde, bir hayata gec kalmak cok can yakiyor. Ben sadece kendi hayatima degil, baska bir hayata da gec kalmisim meger. Canim bu yuzden aciyor, bu yuzden kendi hayatima aglarken huzurlu bir aci cekiyorum.

Ama iste, zaman eger umdugumuz kadar guclu bir ilacsa, o zaman belki bir gun ben, sen, birbirimize, kendimize tam vaktinde yetisiriz. En temiz, en guzel giysilerimizle.

O zamana kadar devam etmek istiyor muyum?

Hayir.

havada asili kalan leylek ve ben

2009-06-01T08:49:00.002+03:00

bu haftasonu boston'la baslayan yazlik gezmelerim sali gunubirlik new york, carsambadan itibaren 10 gun boyunca orlando ve atlanta, sonrasinda da istanbul ve dublin'le devam edecek. agustosta kisfmetse omaha ve washington dc'nin ardindan yeni egitim ve ogretim yili syracuse'a donmemle baslayacak.

ben de saniyodum ki bu donem kicimi guzelce kirip ders calisicam. allahtan mesafeler uzun da yolda calisacak zamanim olacak.

her yilbasi kapi esiginden atlarim, batil inanc evet hmm. iki senedir denedigim bu yontem sacmasapan sekilde ise yariyor--fazlasiyla ise yariyor--biletti oteldi derken gezmekten simdiden yoruldum.

barcelona da bir sonraki bahara kaldi... :(

made to love magic

2009-05-29T05:46:00.007+03:00

dersten kacmak icin degil de hakikaten canim cektigi icin blog yazmak epey hosuma gitmeye basladi.

efendim son post'tan bu yana derin nefesler alma sureci yasiyorum. daha baharin gelmesini icine sindirememis olan syracuse'un yagmurlu havasini en ucra koselerde kalmis alveollerime aldiktan sonra kendimi cok daha iyi hissettigimi soyleyebilirim.

zira farkettim ki bir yerlere kosmak, kendini bir yere eklestirmeye calismak, bunun icin caba sarfetmek feci derecede ziyan ediyor insani. kendimi ruhsal olarak paralamaya basladigim noktada, allahtan, imdadima cep telefonum yetisti de, yanlislardan cok gec kalmadan dondum. insanin icguduleri nadiren de olsa dogruyu soyleyebiliyor, sms teknolojisi hayat kurtarabiliyormus. (pun intended.) sonra zaten gordum ki, spor salonunda kendimi paralamak da asagi yukari ayni etkiyi yapiyor. tek farki sonra bi adrenaline rush durumu oluyor, yataga girip aglamak hissi boylece ortadan kalkiyor.

bunu yazarken arkada nick drake dinlememin bir nedeni var. daha da ayrinti vermem gerekirse, dinledigim herhangi bir nick drake albumu degil, made to love magic.

bu album hayatimin belli bir noktasina cakili kaldi, ve ne zaman dinlesem beni o noktaya, civarlarina falan, goturmeyi basardi. cok mutlu oldugum zamanlara denk geliyor bu albumle tanismam. sonra cok uzgun zamanlarimda arkadas oldu bana. simdilerde ise gecmise bakip nereden nereye geldigimi dusunmek istedigimde yolumu aydinlatan bir isiga donusmus durumda.

yuksek seviyede ask acisi ceken bir arkadasima gecenlerde tavsiye verirken bir de gordum ki buyumusum. asagida nick drake calarken yukarida kurdugumuz hayallerin havaya erimesinin (ah marx, bloglara dusecek adam miydin sen?) ustunden dort sene falan gecmis. bir suru yanlislar yapilmis, bir o kadarindan donulmus, ama hepsi verilen dogru kararlarin arasinda minicik kalivermis. ben birak eskisi kadarini, neredeyse hic aglamayan birine donusmusum. (iyi mi kotu mu sen karar ver.) eskiden cileden cikaran seyler artik dokunmaz olmus. gulup gecmeyi ogrenmisim. insan iliskileri eskisi kadar onemli gelmemeye baslamis. sasirmaz olmusum. kicim biraz yukselmis (biraz da kuculmus).

o zamandan bu zamana degismeyen tek bir sey var ama: gecen gun lost'a en basindan tekrar baslama karari aldim ve farkettim ki pilot bolumu gercekten cok kotu. bu dusuncem hala degismedi.

kim?

2009-05-15T07:54:00.006+03:00

- megerse biz seninle ayrilmamisiz.
- nolmus peki?
- ben seni... oldurmusum.

aglayarak muzik dinleyip birseyler yazma istegimi vaktiyle kaldirildigim hastanede biraktigimi hatirliyorum. bir daha donup bakmadigim seyler arasina siyah pantolonum ve yesil cizgili kolsuz bluzumla girdi o istek.

tamam belki bunu yazarken aglamiyorum ama su an kacinciya dinledigimi unuttugum sarkiyi birkac saat evvel ilk dinlemeye basladigimda gozyaslarimi tutamadim. hayatimin son 5 senesi falan (az evvel parmak hesabiyla bu sayiya varmis olmam bu post'un dramatik ogelerini zayiflatmamali hayir. bununla beraber ta o zamandan bu zamana 5 sene gectigini farketmem tam su anda ufak bi sarsinti gecirmeme neden oldu.) gozlerimin onunden, evet, bir film seridi gibi akmaya basladiginda ben bildigin hickiriyordum--aglamaktan. o zaman farkettim ki canim yeniden yazmak istiyor.

bir insan hayattan ne ister? ben yaptigim isi iyi yapmak, uc bes kisiye yazdiklarimla ulasabilmek istiyorum. iyi bir universitede isim olsun, bilim yapayim, ogrencilerim olsun falan. acayip derecede yuzeysel, dunyevi istekler.

sonra birini seveyim. cok seveyim, kendimi kaybedercesine. o da beni sevsin, cok sevsin. beraber hayallerimiz olsun, beraber yapmaktan hoslandigimiz seyler olsun. evde oturup dizi izlemekten de, cikip bi bira icmekten de esit olarak, esit derecede zevk alalim. birbirimize yetelim. onun yaninda oldugum surece dunyada kimse kalmamis olsun, umrumda olmasin. uyurken izledigimde icimden kalbimi cikarip yastiga koymak gelsin (viewer discretion is advised).

tamam su cumleyi de kurucam: ayaklarimi yerden kessin yahu. kessin. bunlar ise cok dunyevi olmayan, hayatta yayin yapacak konu kalmadigi zaman hala bir seye tutunma gucu verecegine inandigimiz daha ozsel temenniler.

ben bu taslaga yaklasan bir kisi bulmustum bir zaman once. cok sevdim, hatta sanirim bir sure de sevildim ciddi bicimde. tabi gecmis zaman kullandigima gore tanim geregi bu hikaye tahmin ettigim sekilde surmedi. heh, hatta tahmin etmedigim baska sekillerde surdu desem daha dogru olur. sonuc olarak bir gun vardi, ertesi gun yoktu. giden gitti, kalan saglar ve ben yolumuza kivrila kivrila devam ettik.

surekli bir arayis hali icindeyiz hepimiz. istedigimizi buldugumuzu sanip, ya da bulmus gibi yapip demirliyoruz birilerinin limanlarina. sonra o limanlar yipranmaya basliyor. tamam diyoruz, vakit gelmis. bazen sessizce, bazen firtinalarla beraber uzaklasiyoruz bir zamanlar guvenle sokuldugumuz hayatlardan.

candan ercetin arkamda hala soyluyor, kim, kim diye. benim soylemek istedigim ama sozlerimin yetmedigi bir yigin seyi teoman 4 dakikada anlatmis sagolsun. adama sirf bunun icin minnettarim.

kim? gercekten, ciddi olarak soruyorum, kim? orada mi, yoksa sadece beynimde mi? burdaydi da ben mi yakalayamadim? yakaladim da kendi dalgalarimda bogdum mu? elma dersem cikar mi?

bunlari okudugunda beni anlar mi?

amacsiz bir yazi

2009-05-11T04:59:00.003+03:00

okulumun ikinci senesi cuma itibariyle bitti. ben de bittim. bir alttaki post'a koydugum resimdeki gibi bir haftasonu gecirdim. su an sabah kahvaltisinda ictigim (ve gercekten uyduruk olan) kahveden mi, yorgunluk-alkol-uykusuzluk ucgeninden mi, yoksa son zamanlarda basima gelen cok ilginc gelismeler yuzunden mi bilemiyorum ama, tuhaf bir kalp carpintisi esliginde yaziyorum.

kalp carpintisi guzel birsey degil. universitenin son senesinde sagligim sacmalarken basima gelenlerden biri de bu anksiyete denen seydi. bir sekilde ustesinden geldim. bu siralar kalbim yine bi garip carpiyor ama hangi nedenle, onu bilemedim daha. guzel seyler yuzunden oldugu yolunda dusuncelerim var sadece.

fakat tabi her zaman oldugu gibi, anlatmak istedigim sey bu degil, baska.

aslinda daha anlatmak istedigim cok sey var. yazicam hepsini buraya, blogumla daha cok ilgilenicem bu yaz.

evet diyordum ki, amacsizlik. bundan bahsetmek istiyorum.

okul bitince kisa sureli bir ara vermeye kendime soz vermistim--dogal olarak. bu haftasonu ipin ucunu kacirircasina deli bir haftasonu gecirdim. pazar (bugun) eve geldigimde yapmak istedigim tek sey yataga girip kacirdigim dizileri falan izlemekti.

oyle de yaptim. su an saat aksam 10 oldu, ben yemek bile yemeyi unuttum. muzik dinliyorum, blog okuyorum dizi seyrediyorum falan. AMA NASIL BIR BOSLUK HISSI, anlatamam.

farkettim ki, amacsizlik guzel. bunun keyfini cikarmak icin aslinda uykum olmasina ragmen uyumadim gunduz.

fakat o da bir yere kadarmis. yani amacsizlik belli bi noktadan sonra sinir bozuyor. mesela amacsiz, bombos gecirdigim 5. saatin sonunda kendimi hasta, hatta enikonu kotu hissediyorum.

--
amacsiz bir yazi oldugunu soylemistim.

post-friday to do list

2009-05-04T03:48:00.004+03:00

A couple things you should know beforehand:
- I'm a grad student.
- I wrote I-don't-know-how-many papers this semester (8) and I still have to write two more.
- I don't remember how many all-nighters I pulled this semester either.

Below are some of the things I will do on and after Friday:

1)

(There is only one item on the list. I know.)

how to lose a life in 10 days

2009-04-12T08:54:00.005+03:00

It's 2:00am and I'm reading an IO article on international institutions and legitimacy construction with a focus on Libya. Obviously it's time for me to blog.

Although I will weigh in on this more later --and by later I mean not until I finish grading 40 papers, write two papers and prepare a couple of presentations-- let me just say that pursuing a PhD is not the most boring career choice. In fact, it can be one hell of a life experiment if you do some of the things I list below, oh-so-selflessly:

1) Try cutting down your sleep. Having a modest five-hour sleep instead of, say, eight, will certainly help distort your thoughts on life, the universe and everything. (get it?)

2) Try cutting down your food, too! In fact, studies show that a combination of 1) and 2) reinforce the results. Deliberate starvation will not only help you save money (and not necessarily live better, Walmart!) but might kick start that diet that you have been planning since 2007.

3) Increase your alcohol consumption. This one's great, really. It works perfectly when you start to notice how every new day is the same as the day before, and that some change in life is necessary. Soon you will believe that beer and wine are your true friends. Don't panic, this is normal, although illusory: true friends never want to hurt you. And by hurting, I don't just mean giving you a hangover the next morning.

And because I know the world revolves around me, I will save the good stuff for later. It will blow your mind.

(Photo: http://finallyseeing.tumblr.com/post/94244105)

Note to self:

2009-03-31T11:32:00.000+03:00

Being too rational will probably hurt you soon.

anilar... anilar...

2009-03-03T08:06:00.006+02:00

coskun sabah geliyor gozumun onune. yeni yuzyila ayak uydurma gayreti icinde, ici bos, cerceve gibi, ud oldugunu zannettigi bir aletle tek ayak taburenin ustunde tingirdatiyor.

simdi gozumde canlandilar.

allahtan coskun sabah mp3 neslini kilpayi kacirdi (belki de kacirmamistir, coskun sabah mp3 diye google'da aratsam muhtemelen sibel kekili pornosu falan cikar karsima - aha iste simdi sunu yazarak siteme ugrayan insan sayisini en az ikiye katladim)

evet ne diyorduk, kilpayi kacirdi. ya da ben coskun sabah muzigini begenecegim yillari kilpayi atlattim. hangisi hangisinin onunde bilmiyorum. sonuc olarak, coskun sabah dinleyen bir insan olarak buyumek yerine boyzone'la baslayip metallica, anathema, amorphis, pain of salvation'la devam eden, halihazirda morrissey'le suren bir muzik evriminden gectim.

coskun sabah'la olan iliskim ise kendisinin bu blogun basligina ilham olmasi seviyesinde kaldi.

simdi morrissey dinliyorum da, aklima ordan burdan bir suru kucuk hatira, ses, goruntu falan dusuyor. simdi bunlari yazmak istiyorum.

hatira: aglayarak istiklal'de yurudugum bir gun olmustu. ringleader of the tormentors daha yeni piyasaya cikmisti da, onu dinlerken baya hickira hickira agliyordum sokakta. bak simdi.

ses: haziran 2006 - parkorman'daki morrissey konseri. turkiye'den amerika'ya tasidigim seyler arasinda bu konserin bileti de vardi, hatta o bilet su anda salonumun duvarinda asili. o kadar soyluyorum.

goruntu: gece taksim'den sabanci'ya falan donerken yol isiklari, shuttle'in ici. sonra kampuste gece yururken icinden gecmekte korktugum karanlik.

years of refusal'in daha yeni ciktigi su gunlerde, bu da benim morrissey'e selamim olsun.

sulu gozler

2009-02-20T11:17:00.002+02:00

agladigimdan degil, sabahin 4 bucuguna kadar uyanik kaldigim icin.

bisuru sey var anlatmak istedigim. bazilari icin vakit yok, bazilari icinse muhattap. buraya yazmak bile yetmez.

ustelik gerekmez.

o zaman en guzel cozum kendi kendine konusup saskinca gulmeye baslamak oluyor. gulup gecmek lazim zaten. baska turlu hangi ruh dayanir?

dear blog:

2009-02-11T05:05:00.004+02:00

this is one of those not-so-frequent times: i'm eager enough to read yet another paper and yet i decide to just fuck around a little, until the moment comes when i'm really sleepy and decide to go to bed instead.

what does happen frequently is me not even bothering to start reading.

so the thing is, i don't like formal models. i never have. i have great respect for those who study math for undergrad and then bully on our turf. i also have respect for those who break the ground with their formal models: co-authoring with mathematicians to come up with them is truly an accomplishment on their part.

i don't like constructivists either. if you really think about it, formal modelling and constructivism are kind of like the two sides of the same coin. (calling lightlight to comment on this!)

ok, i'm too tired, and i need my brain cells to carry me for just another half an hour until i finish reading, oh yes, another APSR article by shugart and taagepera. so i will leave that statement here for now. to be elaborated.

why did i write this in english? if he happens to stop by here and read this, he can see how that syllabus excruciates me.

***

the effective number of parties equals one over the sum of all the share of the votes or seats won by every party.

dav davosa kusmus davosun haberi olmamis

2009-01-30T07:43:00.002+02:00

bilen bilir, hazirandan beri tayyip erdogan'la yatip tayyip erdogan'la kalkiyorum (yarabbim deyim olarak kalsin bu mumkunse.) ortalama bir turk insanindan heralde 2-3 kat daha fazla ekspoze olmus durumdayim kendisine bu sure zarfinda - 20kusur bin kelime tutan bir tomar konusmasini ingilizceye cevirmemden tutun da, hakkinda yazdigim paperin 4 kere degismesine denk gelen asagi yukari 100 sayfalik yazim surecine kadar, kendisiyle neredeyse tek vucut olmus sekilde yasadim son birkac ayi.

simdi kendisine gercekten minnettarim, bi danismanimin, bi de sabanci'da seminer verdigimde dinlemeye gelen insanlarin ilgilendigi boyle kum tanesi gibi bir konuda calisirken (bu arada, zamanimizin grad school sorunu oluyor bu ayni zamanda. hepitopu 15 kisinin ilgilenecegi seyler hakkinda 15 yil calismak - sisyphos, benim hayatimi yasayana kadar bekle), evet, ne diyorduk, calisirken, adam bir anda dunya capinda haber oluverdi. ben "be adam yine ne halt ettin" diye delirirken en az 4 farkli kisiden "hadi yine iyisin malzeme geldi" gibi motive edici sozler duydum.

isin en guzel tarafi, yarin bolumde yapacagim sunumdan once, bu aksama kadar kimsenin ilgisini cekmeyecegini sandigim konusma bi anda baglamina oturuverdi. karmasik duygular icerisindeyim. sanirim ilk defa basbakan'in yaptigi birsey isime yaradi.

bakalim yarin neler olacak.

kicimin kenari

2009-01-24T10:02:00.000+02:00

basligim bile var miymis...

haksizliga gelemiyorum, hele ki coktan tamamlamis oldugum bir gorev icin sanki aylardir bisey yapmamisim gibi davranilmasina, yaptigim ise saygi duyulmamasina gelemiyorum.

soyle: okulda bi workshop yapiliyor her hafta. kurbanlik koyun gibi fakulte ve grad ogrencilerinin onune cikiyoruz, paper bi hafta onceden internete konuyor, bir discussant coktan belirlenmis oluyor (gecen donem!) ve iste 1.5 saat boyunca ecel terleri esliginde bir grup ego sahibi insan senin paperinin altindan girip ustunden cikiyor.

bu surec kasimda basliyor. ocak sonundaki sunum icin ta kasimda benden baslik isteniyor. ben bu paperla gecen haziran'dan beri ugrastigim icin, kasim'da elimde o haliyle bile sunabilecegim bir paper var. dolayisiyla basligi da. workshop'i hazirlayan hocanin asistani benden baslik istiyor ki cizelgeye konsun. kasimin 18'inde gelen emaila ayni gun cevap yaziyorum, basligim sudur diye.

sunum gelecek cuma. dun asistana mail atiyorum, yahu bu surec nasil isliyor ben ne zaman paperi gondermeliyim size diye (ustunde HALA ugrasiyorum, bayginlik gecirebilirim) kiz diyor ki pazartesi olur mu. ben tabi, diyorum. zaten o sekilde planlamisim kafamda. tabi bu akli guzel asistan bunu hocaya haber vermiyor. ben de asistanla gorustugum icin hocayi ekstradan bilgilendirme ihtiyaci duymuyorum (ustelik adam 1 haftadir bolume ugramiyor, heralde bu hafta isi var diye dusunuyorum).

sonra bugun sabahtan aksama kadar su sekilde vakit geciriyorum: sabahtan huntington'a basla, oglen 2-3 arasi atlas ti training'ine git, 3-11 arasi huntington'i okumaya araliksiz devam et. sonra da bi zahmet arkadaslarima gidiyorum, catchphrase oynuyoruz falan. gayet guzel buraya kadar.

gece 2de eve geliyorum. bi bakiyorum ki hocadan mail: sibel ve asistan, lutfen beni bilgilendirir misiniz, ortada bi paper var mi? ortada bir baslik BILE var mi? icimden bir suru kufur sayiyorum tabi. sonra asistandan bir mail daha gelmis: evet hocam paper yolda, pazartesi gonderecek sibel. sibel, bu arada bi baslik gonderirmisin.

ULAN ben sana ta kasimda gonderdim o basligi. madem bi kenara yazmayacaktin neden ta 3 ay oncesinden istiyorsun?

tabi eger yeterince icmis olsaydim bu gece, o kasimda gonderdigim maili fw: yapmak suretiyle hem hocaya hem asistana gonderecektim. fakat ne gerek var potansiyel comp jurimi karsima almaya oyle degil mi! dolayisiyla hocaya ve asistana bir ozur maili attim. ama asistana o eski maili forwardladim, bak ben gondermisim bunu diye.

bi terslik silsilesiyle basladi bu surec. bakalim cuma gunu nasil kanirticaklar.

eve donus?

2009-01-06T01:51:00.002+02:00

amerika'ya donmeme 2 gun kala hayatimin tekrarlayan temalarindan olan "ev neresi ki yav?" sorununu baslikta birakip hemen baska konulara gecmek istiyorum.

istanbul trafigi ve gece yarilarina kadar suren, izlemekten zerre kadar da utanmadigim ask-i memnu, yemekteyiz ve varmisin yokmusun (sozlukte biri van misin gogh musun diye baslik acmis hay allah iyiliginizi versin) gibi programlar saolsun, saat farki denen illete aynen kaldigim yerden devam ediyorum. halihazirda saat sabahin 2si. ben de yarin degil oburgun donuyorum. bu gidisle amerika'ya vardigimda biyolojik saatimi 3 hafta once nerede biraktiysam oradan alip devam edicem.

istanbul trafigi hakkinda da suraya iki satir eklemek istiyorum. ben, ozellikle de dolmuslarda, muzikti podcast'ti falan dinleyip yol ne kadar uzun surerse sursun bir sekilde bundan zevk alabilen bir insanim. fakat bu gelisimde farkettim ki "yol ne kadar uzun surerse sursun" tamamen mantikli sureler cercevesi dusunulerek edilmis bir laf. zira taksim-bostanci yolunun 2.5 saat surmesine mantik ve algi sahibi hicbir kimsenin dayanabilecegini zannetmiyorum. bu durumda 2.5 saatlik yol benim icin muzik dinleyip camdan disari bakmak yerine koltukta bir guzel kaykilip gece alamadigim uykuyu tamamlayabilecegim bir firsat kapisina donusmus durumda! hem boylece dolmusta alinan uyku bana bir bolum ask-i memnu olarak geri donuyor.

oktay, sibel. (2009) "yuzeysellikte yeni bakis acilari: bir ibret hikayesi" istanbul: ramsey.

biyolojik saat demisken. bilen bilir, bir sure once gezegenin dengesini tekrar saglayabilmesi icin masif bir kilo verme girisiminde bulundum. sonuc basarili oldu. yalniz tabi beklenen de oldu, turkiye'de bulundugum uc hafta icerisinde isler monoton bir artis hiziyla sirazesinden cikti. gunde 4 minik ekler pastasina kadar cikan tatli tuketimimle turkiye'nin pasta-borek sektorune su icinde bulundugumuz kriz doneminde boylece katki sagladigimi soylemekten mutluluk duyuyorum. demem o ki biyolojik saat ve biyolojik baska dengelerim tam anlamiyla altust olmus durumda. bunun da kesin cozumu ivedilikle mekan degistirmekte.

hayatimin bir baska tekrarlayan temasi da ozlemek. tema tema, temas degil. buraya gelmeden once anne yemekleri, anne kokusu, babanin komiklikleri falan ozlenirken, buraya geldikten sonra da syracuse'daki yatak, arkadaslar, sevgili falan ozleniyor. nedir yani bir elektron kadar olamayacak miyim! en komigi de donus seyahatinin bir ucu aileden ayiriken diger ucu sevgiliye baglayacak simdi. dolayisiyla kendisine oynamasi icin atilan iki tenis topu karsisinda ne halt edecegini sasirmis bir kopek yavrusu gibiyim tam su anda.

hangi birine kosayim ben simdi ulan!

Demand we believe in

2008-10-31T05:27:00.002+02:00

So, turns out people are interested in my blog! Guess I will post more stuff in English - after all, it's all about those funny black lines called supply and demand curves.

"God bless the free market."
- Alan Greenspan

Lessons I've learned today

2008-10-28T01:09:00.002+02:00

1- Never, ever wear a North Face fleece jacket after getting a haircut.

Trust me.

2- Do NOT freak out the moment you see a bug, ANY bug, on the wall. Spraying liquid-base Raid will certainly kill the motherfucker.

At the expense of ruining your wall.

3- Crying is good for your mind and body.

Mahkeme karariyla engellendim!

2008-10-26T07:39:00.003+02:00

Ah, keske ikiden cok dil bilsem de her dilde bir post gecsem buraya.

Hey, Turkiye!

4 yilda bir oy verip parmaklarimizi mosmor etmekten baska hicbir hayrini gormedigimiz rejim var ya!

Hani onunla yonetildigini iddia ettigin rejim.

Artik yuzumuzu morartiyor!

My Blog is banned by the turkish court!

2008-10-26T07:34:00.002+02:00

This post is for those friends who don't know Turkish (lame!) but still wanted to check out my blog. Call it social responsibility, though, for what I am going to tell, I hope, will create some awareness.

Okay, let me give some fun facts about my country first.
- It is a democracy.
- It is secular.
- It is social.
- It is governed by the rule of law. - literally.
- It banned some 1000+ websites over the past year.
- Have I said it was a democracy?
- Oh, and I like it with honey mustard.

What is Turkey not?
- It is NOT China - we only have about 80 million people, come on.
- It is NOT North Korea - we don't have nukes.

But it IS a country that keeps banning websites operating on the basis of social networks. YouTube, WordPress, and now BLOGGER!

BLOGGER, for crying out loud!

Evidently, Turkish authorities believe that publishing recipes, commenting on last night's game, or procrastinating under the rubric of mindful blabber about nothing jeopardizes our national interests.

B.S., I say.

I am truly sorry for my loyal audience out there. I will keep posting and I hope you will be able to come back again soon - before aliens take over, force us to shave our heads and wear silver jumpsuits.

paradoksal ogrenci

2008-10-02T07:37:00.003+03:00

bir hafta once verilen odevi yapmamis olmak, teslim gununden 12 saat once nasil ayni odevin konusu olarak kullanilir?

odevi yapmamis olmam odevi yapmami nasil sagladi?

telefon caldi, arayan basbakandi.

kafam allak bullak.

4 saatlik uykuyla duruyorum, ve bu gidisle bu gece sadece 5 saat uyuyabilicem.

aah.

yagmur

2008-09-14T07:43:00.002+03:00

aman sevgili okuyucu, bugune kadar yagmur hakkinda pek cok sey yazildi cizildi, o yuzden beylik edebiyat parcalayip bu ziyaretinden seni eli bos gondermiycem. musteri velinimet.

simdi ben gunde 10-11 saat calisiyorum ya, hayatla halihazirda zayif olan baglarim iyice kopma noktasina geldi. aileyle konusmak icin bulabildigim tek zamanin kampuste bir binadan diger binaya yururken gecen 3 dakika oldugunu farketmem uzerine soyluyorum bir onceki cumlemi.

ama bu gece cok hos bir sey oldu, hatta hemen melis'le paylastim, benim hissettiklerimi bi tek o hissedebilir diye.

gece ofisten cikmis otobuse yururken bir anda sabah uyandigimda hakkinda kotu sozler soyledigim sonbaharin aslinda ne kadar tanidik ve hosuma giden bir mevsim oldugunu hatirladim. t+1'de bu kokunun, bu hissin amsterdam'in ta kendisi oldugunu, t+2'de ise aslinda amsterdam da degil, bunun tam manasiyla sabanci oldugunu farkettim. sirtimda yine ayni canta, yine ilik ama yagmurlu bir gecede eve yuruyorum.

sonbahar, cok guzelsin.

doktora yapmak icin gerekenler

2008-08-30T02:02:00.003+03:00

got.

got.

got.

nasil bir ise bulastigimi simdi goruyorum. her hafta 15 makale 2 kitap okuyup 3 ders alip 2 ders vermeye ve bu sirada research yapmaya hazirsaniz buyrun sizi de bekleriz.

diyorum ki

2008-07-28T02:24:00.003+03:00

bir zaman gelse, hic otobuse binmek zorunda kalmasak.
ama arabaya binmek zorunda da kalmasak.
ucaga da.
trene de.

depresyondan cikma belirtileri no.1

2008-07-25T13:17:00.003+03:00

- saskinbakkal starbucks'ta kahve yerine meyve suyu icmeyi tercih etmek
- bedava internet diye sevinirken got olmak. ttnet wifi'in yarim saatine 3.5 ytl vererek kudurmak.

hepi bortdey tu mi.

depresyon belirtileri no. 1

2008-07-24T22:17:00.002+03:00

dogumgununu anadolu yakasinin en gicik mekani saskinbakkal starbucks'ta datayla ugrasarak gecirmeyi istemek.

starbucks'i tercih etmek icin yeterli 3 neden:
- yalnizlik à la capitalisme
- iyi kahve
- bedava internet

bizde kontor istiy-yor-ruz

2008-07-16T01:29:00.002+03:00

o "de"nin ayri yazilmayisi, o parti otobusu gibi seyin ustundeki adamin konusmasi, o muzik ve o sozler, ve en son cekilen o kozmik halay da dahil olmak uzere komple sinir bozucu bir reklamdan bahsediyorum.

fakat nasil igrenc goruntulere midemizin kaldirmayacagini bilsek de delicesine bakmak istiyoruz, iste ben bu reklami da oyle izliyorum. bir de o sinir bozucu muzik bi basladi mi takiliyor kafama, butun gun bizdekontoris ti yo ruz diye soylenmeye basliyorum. maalesef.

bu arada asil soyleyecegim sey bu degildi.

ben asil kafayi yeni merinos reklamina taktim. ibrahim tatlises'in adeta midas gibi dokundugu herseyi kirolastirmasi birkac sene boyunca merinos'un da nasibini aldigi bir fenomendi. merinos markasi bunu biraz gec anladi ama yanlisin neresinden donulse kardir deyip simdi genis aile temali moderen bir reklam yapti me ri nos diye.

fakat bu girisim bir neslin aklindan "tuuurkiyenin halisiiii meeeeriiinos amman ammaan"i silmesi icin yeterli mi, iste onu bilemiyorum.

huzur

2008-07-15T09:27:00.002+03:00

son zamanlarda bana huzur veren 3 sey var.

birincisi, gece yatmadan evvel kocaman bi bardak buzlu su ve seftaliyle bir bolum the office izlemek.

ikincisi, tam karsi binada oturan (burayi bilmeyenler icin soyluyorum, bizim apartmanla bu dedigim apartman arasina cok rahat ip gerilip camasir asilabilir) 3-4 yaslarinda bir erkek cocugu var. rontgenleyebildigimiz kadariyla bu cocuk herhangi bir sekilde disari cikmiyor. tek cikabildigi yer bizim eve bakan balkonlari. bu cocugun en buyuk (belki de tek?) eglencesi oyuncak arabalarini balkon demirinin ustunde gezdirmek, ve bunu yaparken de oynadigi arabanin cinsine gore ya da di da di da di diye ya da duut! duuuuut! diye bagirmak. ben hayatimda herhangi bir cocugun bu kadar sikici bir oyunu bu kadar keyifli oynadigini gormedim. hele o dut seslerini bu kadar sevimli cikardigini da duymadim. bu bana huzur vermekle kalmiyor. cocugu o kadar seviyorum ki o cikip bagirmaya basladigi zaman ben de hemen bizim pencereye konuslanip duut! duuut! diye ayni sesten bagirmaya basliyorum. dun en sonunda annesi balkona cikip etrafa bakindi. tabi essek kadar bi kizin boyle birseyi yapacagini dusunmuyor (porfekt kraym). ama bi yakalanirsam sictik.

ucuncusu, bizim burda bir yavru kedi var, olmasi lazim. hadi el kadar olmasa da belki 1-2 yaslarindadir. daha goremedim zira kendisini. fakat geceleri tam benim uyuyacagim siralarda meow meow diye miyavlamaya basliyor. bu kadar guzel miyavlayacaksa hemen amerikada alicam kendime bi kedi, o derece sevmeye basladim bu hayvanlari. sabahlari da miyavliyor, onun guzel sesiyle uyaniyorum.

Gecikmeli

2008-07-09T14:22:00.002+03:00

9 Temmuz: ABD’nin Istanbul Baskonsoloslugu’na silahli saldiri duzenlendi.
8 Temmuz: Hrant Dink davasi Ogun Samast’in resit olmasiyla birlikte izleyicilere acildi.
7 Temmuz: Emekli Orgeneraller Hursit Tolon ve Sener Eruygur darbeye tesebbusten tutuklanarak Metris’e gonderildi.
6 Temmuz: Ergenekon kapsaminda 13 ay once tutuklanan isadami Kuddusi Okkir akciger kanseri yuzunden hayatini kaybetti. Futbol Federasyonu baskani Hasan Dogan vefat etti. Okkir skandali Dogan'in olumuyle ortbas edildi.
5 Temmuz: Cumhuriyet Gazetesi Ankara temsilcisi Mustafa Balbay serbest birakildi.
4 Temmuz: Pasalar fenalasinca hastaneye kaldirildilar, bu arada Kuddusi Okkir (in yasayan cenazesi) tahliye edildi, Aygun tutuklanarak Metris cezaevine gonderildi.
3 Temmuz: AKP kapatilma davasi kapsaminda sozlu savunmasini Anayasa Mahkemesi’ne verdi.
2 Temmuz: Ergenekon operasyonu kapsaminda Balbay, Aygun, Tolon, Eruygur, Mutercimler gozaltina alindi.
Yargitay Cumhuriyet Bassavcisi AKP kapatilma davasi icin sozlu aciklamasini Anayasa Mahkemesi’ne sundu.

Sivas katliami 15. yildonumunde yine onemsenmedi.

1 Temmuz: Ekonomik buyume son ceyrekte yuzde 6.6 olarak belirlendi. Erkek sekreterine tecavuzle suclanan Malezyali muhalefet lideri Enver Ibrahim bir gun once sigindigi Turk Buyukelciligi’nden ayrildi.
30 Haziran: Enver Ibrahim Turk Buyukelciligi’ne sigindi. Malezya “icislerimize karismayin ha” dedi.
29 Haziran: Latife Tekin Karabuk’te katildigi bir soyleside hukumet karsiti laflar ettigi icin AKP’li belediye baskani tarafindan susturuldu.

Ben yoruldum, bu ulke gundem yaratmaktan yorulmadi.

Gundem #2

2008-06-01T21:36:00.002+03:00

Turkiye'deki butun telefonlarin, sms'lerin, chat ve email kayitlarinin 25 subat - 25 temmuz 2007 arasinda dinlenmeye alindigi ortaya atildi. Emniyet Genel Mudurlugu iddiayi yalanladi.

Gundem #1

2008-05-31T23:52:00.003+03:00

1) Telekom'dan gelen dokumler Onder Sav'in telefonunu yanlislikla acik biraktigini gosterdi. CHP'ye yuklenen yuklenene.
Onder Sav ise Turkcell'in dokumlerini bekliyor. Vakit CHP'ye dava acacagini soylemis.

2) Ali Babacan'in Avrupa Parlamentosu'nda sarfettigi "Türkiye’de Müslüman çoğunluk da dini özgürlüklerde sorun yaşıyor" (ntvmsnbc) lafina tepki yagiyor. Erdogan Babacan'i savundu.

tarih 2.0

2008-05-29T15:10:00.002+03:00

dun cok yorgun oldugum icin post'u bir cumlede birakmistim. buyuk ihtimalle bunu da usenmezsem tarihler ekleyerek editliycem. yapmak istedigim sey cok temel: epeyce suredir her gun turkiye'de bi hadise oluyor. ama oyle meclistekilerin birbirine tekme tokat girmesi ya da milli egitim bakani'nin official coraplari kadar normal degil! artik her gun guzel ulkemde baska bir olay gundeme oturuyor. mesela dun (28 mayis 2008) tam onder sav'in iktidar odakli kimseler tarafindan dinlenmesini algilamaya calisiyorken ustune melih gokcek'in "nasi kodum ama?" isimli volesi geldi; tam onu yorumlayalim derken hop bu sefer ali babacan'in avrupa parlamentosuna turkiye'deki musluman cogunlugun dini ozgurluklerini yasayamadigi sikayetini ogrendik.

simdilik turkiye'den sonra en yakindan takip edebildigim amerika'da boyle birsey olsa yemin ediyorum cnn'in haber kadrosunu 2-3 kati artirmalari gerekirdi. yazik adamcagizlar 6 haftadir america's #1 issue diyerek mortgage asagi recession yukari tartisip duruyorlar.

ahem, evet ne diyorduk. buraya her gun turkiye'de olan bir hadiseyi giricem. iddia ediyorum ki her gun icin ayri bir headline story (ya da daha onceki gunlerden kalmis bir hikayeyle ilgili bomba bir yeni acilim) girebilirim.

rasgele.

memleket mes'eleleri

2008-05-28T23:43:00.002+03:00

her gun ayri bir siyasi olayin patlak verdigi baska bir ulke var mi acaba...

hava ve mantik durumu

2008-04-30T16:57:00.002+03:00

istanbul'da hava 19 derece,
ankara'da 20, adana'da 28,

washington ve chicago'da 10,
los angeles'ta 13,
houston'da 20 derece.

ve
karlar yagiyor ustume,
syracuse'da.

mart farkindaligi

2008-03-28T00:14:00.002+02:00

ben daha ne olup bittigini anlamadan fall 2008 basvurulari yapildi, kabuller redler kar gibi yagdi, ve yilin o sihirli anina gelindi: recruitment weekend. ben gecen sene 3 gunluk seyahat icin bir fayda-maliyet analizi yapip 1 haftalik jet-lag'e katlanamayacagima karar verince syracuse'u ziyarete gelmekten vazgecmistim. sonradan gordum ki fazla bir sey kaybetmemisim. tabi herkes benim gibi dusunmuyor.

dolayisiyla bu haftasonu raleigh'den gelecek bir kizi agirliyor olucam. ilk izlenimim kizin uyuz biri oldugu yonunde (kaynak: kizin bana atma zahmetinde bulundugu bir adet eposta). neyseki bu izlenimi tasiyan tek ben degilim. kiz guzelse aninda sap arkadaslara paslamak suretiyle kendisiyle ugrasmak zorunda kalmiycam.

iki paragraf kalabaliktan sonra demek istedigim, tam olarak bu hafta caylakliktan ciktigimi farketmem. tahmin edebileceginiz gibi guzel bir duygu.

ha bu arada, bolumun en saglam hocasini yazin calismak icin kafalamak epey iyi hissettiriyormus.

keith'in en sevdigim repligiyle kapatmak isterim:
-nailed it. hell yeah.

a day in the life of sibel

2008-02-28T05:27:00.004+02:00

"nasilsin nasi gidiyo hayat?" diye sorup duruyosunuz. aha iste her gunum boyle.

iki arada bir derede

2008-01-08T01:06:00.000+02:00

tarkan'a turk dil kurumu tesekkur mesaji gondermis, metamorfoz albumunde 44 adet atasozu ve deyim kullandigi icin.

fakat konumuz bu degil.

erasmus'la hollanda'ya gideli 3 yil kadar oldu. aslinda nicelik olarak 3 yil hicbir sey degil. bugun dusundum mesela, gamze ve ethemle arkadasligim 8 yili falan bulmus. nitelik olarak dusundugum zaman halbuki, 3 yil icinde bi dolu sey olmus, egzama cikartmisim en basta, bunu takiben saglik sorunlari almis basini gitmis, hayatimda ilk defa bir ecza kutusuna sahip olmusum vesaire.

fakat anlatmak istedigim bu da degil.

her ne kadar su an hissettiklerim hollanda'dan 10 gunlugune kacip istanbul'a geldigim o istisnai soguk nisan ayinda hissettiklerimle kiyaslanamazsa da, insanin ait oldugu yere misafir olarak gelmesi ve dahi aidiyet kavraminin busbutun bulaniklastigini farketmesi durumu beni 3 yil sonra yine buldu. anlatmak istedigim bu.

ve bence bu bir insanin yasayabilecegi en kotu farkindaliklardan biri (farkindalik kelimesini kullandigim icin affedin). yasadigin, buyudugun yere misafir gelmek, herkesle ustunkoru gorusmek, gidecegini ve gittigin yerde de yari-gocebe bir hayat surecegini bilmek korkutucu. hadi ben cesurum, lunapark'ta korku tuneline girmeyi cok severdim diyelim (ki sevmezdim). yine de bu gerceklik insani huzunlendirmeye ve umudunu yitirmesine yetiyor.

milliyetcilik fikrinin temelinde aidiyet, kendinden buyuk velakin yaratilmis bir kavrama bagli olmak ve bu bagliligin olmamasi durumundaki yalnizlik ve amacsizlik korkusu yatar. kendimi hicbir zaman bu manadaki bir aidiyet korkusu icinde bulmadim. benimkisi daha bireysel ve cok daha soyut. yasadigim yere, dolayisiyla kendime yabancilasmak ve her yerde yabanci kalmaktan korkuyorum.

gitmekle kalmak arasinda yaptigim secimlerin hicbirinden simdiye kadar pismanlik duymadim. ama zannediyorum ki ait olamama uzerine sitem etme hakkimi da tam bu yuzden epeyce once kaybettim. demek ki ne yardan ne serden gecmek mumkun olmuyormus.

tdk'nin tesekkur mektubunu en kisa zamanda bekliyorum.

inekli gunler

2007-12-11T04:43:00.000+02:00

tahmin ettiginiz uzere canim calismak istemiyor.
must.finish.race.

tespit

2007-12-04T06:30:00.000+02:00

bloguma rastgele ugrayan insanlarin, yuzdesini vermeye usenmekle beraber kabaca konusmak gerekirse cogunlugu, "helikobakter" anahtar kelimesini ararken bana ulasiyorlar. bu veriye dayanarak 3 tespit yapmak istiyorum.

1. turklerin cogunlugunda mide rahatsizligi gorulmektedir.
2. yine bu turkler tibbi konularda mayo klinik ansiklopedisi vb. yerine google'i tercih etmektedir.
3. son olarak, tahmin ettigim kadar populer biri degilimdir.

saygilar.

eeeah

2007-11-03T00:44:00.000+02:00

a-sis-tan
ooolmak
is-te-mi-yo-ruz!

kagitlari not-la-mak
is-ken-ceee-dir!

dunyanin tum asistanlari, alo kime diyorum?

eldiven

2007-10-27T00:24:00.000+03:00

sayisini hatirlamadigim kadar cok eldiven kaybettim ben.

nedeni cok basit, surekli takip cikarmak gereken 2 parcali bir giysiyi illaki bir yerde unutmak zorunda insan. dogal bir kanun gibi yani. ornek verelim: cebime tikistirdigim eldivenleri giymeden once evden cikiyorum, kapiyi kilitliyorum. eldivenleri takip otobus duragina yuruyorum. kimlik kartimi sofore gostermem gerekiyor ki beni bedavaya gotursun. ama yapamam, cunku elimin olmasi gereken yerde pofuduk iki kutle var. haydi, eldivenler cikiyor, cuzdandan kimlik cikiyor, sofore takdim etmeye hazir hale geliyor. bu arada eller donacagi kadar dondu zaten. otobuse binip kimlik tespit islemleri tamamlandigi zaman donguyu tamamliyoruz. eldivenler olmasi gereken yere, ellerime takiliyorlar.

iki parca. tek sorun bu. eldivenin manali bir esya olmasi icin iki parcanin da kullanilmasi gerekiyor. eminim hepinizin aklina bu ozellige sahip bir esya olan corap gelmistir. dogru! coraplar da ayni ozellikleri yuzunden manali esyalardirlar.

fakat coraplari eldivenlerden ayiran en buyuk ozellik oyle ikidebir cikarilmasi gereken bir giysi olmamasidir. hatta yeterince pasakliysaniz belirsiz bir tarihe kadar coraplari cikarmama hakkiniz da vardir.

modern insanin kosusturmacasi eldivenin boyle bir ozellige sahip olmasini gecersiz kiliyor halbuki. bu yuzden surekli kaybedilen, degeri kaybedilince anlasilan metalara donusuyorlar.

su an bir cift eldivenim olmasi icin mutfakta yeni pismis spagetti bolonez'imi feda edebilirdim. parmaklarim morariyor zira.

hmpf.

2007-10-14T08:24:00.000+03:00

bu kadar.

gece kadar rahatsiz etmiyor

2007-09-16T09:01:00.000+03:00

saat sabahin 2si, evin garajina bakan odamda okumaya devam ediyorum. ust kat komsum cok havali bir parti veriyor tam karsimda, ozeniyorum usul usul.

eve internet gelmesiyle ailemizin cozulmesi bir oldu. artik sobamizda kestane pisirmiyor, birbirimize masallar anlatmiyoruz geceleri. teknoloji toplumlari nasil da unufak ediyor, lanetliyoruz!

saka saka, eve internet gelmesi sadece bu soguk kis gunlerinde (disaridaki hava sicakligi an itibariyle 4 santigrat derece) balkona cikip kacak wireless'la maillari kontrol etmeye calismaktan (a tribute to bobdawn) kurtulmamizi sagladi.

okul acilali 4 hafta oldu bile. bu hizla gidersek daha ne olup bittigini anlamadan mezun olucam, korkutucu bir dusunce...

o degil de, bir suru insani fena ozledim. onlar kendilerini biliyorlar, ayaga kalksinlar.

bu post'u daha kapadigima gore okumalarima devam edebilirim.

the 'cuse vol.2

2007-08-29T21:35:00.000+03:00

yaklasik 15 gun boyunca ne kadar sefil yasadigimizi 16. gunun sonunda evi tamamen temizlemis, halilari sermis, koltuklari yerlestirmis ve mumlari yakip biralari acmis bir sekilde oturup birbirimize bakarken anladik. ilk gunu yer yatagi ve icine kazak doldurulmus cakma yastiklarla gecirmis olan ben, bugune kralice boyu dedigimiz dehsetengiz bir yatak ve mor carsaflarla uyandim. artik buradan aldigim yeni telefonumun alarmini kurarak uyaniyor, canim muzik dinlemek istediginde avrupa komisyonunun ustun cabalarima karsilik verdigi paralarla aldigim macbookumu calistiriyorum. aksamleyin de kahvemi hazirlayip okumalarimi yapiyorum, her bir yerini ayri sevdigim odamda mutlu mutlu uyuyakaliyorum.

okul bilkente daha fazla benziyor, asli (ev arkadasim oluyor) oyle dedi. hakikaten de sonbaharin daha gelmemis olmasini firsat bilen universite gencligi paris modasi senin, new york modasi benim surekli yuruyorlar, her birinin kulaklarindan asagi iki beyaz kablo sarkiyor, ellerinde de genellikle clamshell telefonlarla boy gosteriyorlar. ilk geldigimde amanin butun yili kot ve tisortle gecirmek zorunda kalicam derken bi anda modanin orta yerine dustugumu dehsetle izliyorum.

isin akademik kismina gelince, epeyce yasli bir emekli diplomatin asistani oldum, arada bir lecture vermek ve kagitlari notlamak disinda bir isim yok. bu da bana haftada 3 kitap ve sayisiz makale okumak icin yeterli zaman kalmasi demek. yine de icimde kucucuk minicik bir b plani var, ama buraya yazarsam olmaz, "ozelden mesaj atin."

bu kadar mutlulugun ustune yarin gokceler geliyor, mini mini bir tatil yapiyorum kasla goz arasinda.

yakinda fotograf koymak gibi dev projelerimiz olacak, bizden ayrilmayin.

bir not

2007-08-20T19:36:00.001+03:00

vietnamli yuksek muhendisler futon diye bir sey icad etmisler.

orta asya'dan ciktiklarini tahmin ettigim muhendisler de haliyi.

ve ben bu iki kulturun onunde saygiyla egiliyorum.

esen kalin.

the 'cuse, vol.1

2007-08-14T01:45:00.000+03:00

sirakuza dendiginde tuylerim tiken tiken oluyor, tipki birazdan kutupaneden (ay si -IC- devrini agustos basi itibariyle kapadim ve cok mutluyum) cikinca yasayacagim gibi.

birtakim notlar vereyim simdilik:
- hava guzel
- insanlar guzel
- okul guzel
- evim biraz fazla buyuk - ama guzel

orman ne guzel, ne guzel.

dehset necdet

2007-07-30T15:09:00.000+03:00

adamlarin internet kafesi tadindaki calisma ortamlarini gorunce basima bir is gelecegini anlamistim. fakat yine de istanbul'un sayili ozalitcilerinden oldugunu bildigim bu muesseseye tezimi teslim etmekten baska carem yoktu. sonucu merakla beklemekteydim.

tezimin basligi hayatin anlami gibi biseydi. upuzun, bir de ustune neighborhood ve mediterranean gibi benim bile her seferinde yanlis yazdigim kelimelerin havada ucustugu bir baslik dusun, iste oyle.

tezimi lacivert cildiyle ilk elime aldigimda yasadigim mutluluk cok az seyle kiyaslanabilir. hem ilk goz attigimda hata bile yoktu uzerinde! sibel oktay, ma thesis, sabanci university falan. aa? mediterranean'i bile dogru yazmislar, sahane!

fakat o da nesi? sen git en zor kelimelerde yardir, fakat "on" yerine "to" yaz! (aslinda haklilar, bi ton preposition'in cirit attigi bir baslikta illa ki bir yerin yanlis yazilmasi lazim. kanun yani.) neyse ki anlam cok bozulmamis.

bitti.

2007-07-24T08:47:00.000+03:00

bitti ulan.
bitti!
bittieeeeeeeeeeeeeeeeee!

sondan bi once

2007-07-21T00:33:00.000+03:00

savunmayi gectikten sonra (o kadar eminim ki!) yazacagim yazidan onceki son tez yazisi olucak bu, soz.

az evvel ithaf ve tesekkur sayfalarini hazirladim. yani aslinda kicikirik bi master tezi ama bakiyosun etraftaki butun kicikirik tezlerin boyle birer sayfasi var, diyorum benimkinin ne eksigi var oyle degil mi?

adetten oldugu uzere anaya babaya ithaf edildi, tesekkurlerde ona buna tesekkur edildi, bazi bazi sarkazm yapildigi gozlemlendi. fena olmadi.

saka maka bitiyor ya...

kolaj

2007-07-18T00:04:00.000+03:00

- limonatayi aliyoruz icine birkac yaprak nane atiyoruz, feslegen atiyoruz, bir kurek dolusu buzu da icine atip blenderdan geciriyoruz boyle kar gibi oluyo, sonra afiyetle iciyoruz. muh-te-sem.

- odamin gunesliklerini kenara ittirip sadece tulleri kullanmak da cok guzelmis. sabah bi gunes geliyo, bi gunes geliyo sorma. gozume gozume gelmesi ilk basta rahatsiz etse de bi mutlu uyaniyorum.

- tabi mutlu uyanmamin nedeni tezi bitirmis olmam da olabilir. umarim cok fazla duzeltme istemezler de bir an evvel o igrenc tez cildi mavisiyle kaplatip okula teslim eder ceker giderim.

- giderim de nereye? artur'a kacmak istiyorum, keske yapabilsem.

- ama istanbul da guzel, geziyorum iste kadikoy bebek falan, her yerde sivi tuketiyorum bolcana, baska turlu gecmiyor.

- biraz erken mi bunlari dusunmek icin bilmiyorum ama zaten seyrek olarak yaptigim isleri yaparken "aha bunu da heralde son kez yapiyorumdur" diyorum. mesela kadikoy, heralde artik bi daha gitmem. aslinda hala gidiyormus gibi hissetmiyorum, sanirim okulla ilisigimi kestigim zaman dank edicek - gidiyorum ulan!

- cerenimin kulaklari cinil cinil cinlasin, sac bandi takmaya basladim, cok rahat biseymis, sanirim yakisiyo da...

- gecen gun haydar bas'in secim otobusu gecti cadde'den. "turkiyenin ayaga kalkma zamani geldiiiii, turkiye ayaga kaaaalk, ayaga kalk turkiyeeeeeeeeee" diye bagiriyordu bir ses. kalkmama [] kadar kalmisti, tutuverdim kendimi.

OMG WTF

2007-07-13T15:47:00.000+03:00

3 hafta kaldi.

ye cuppem ye

2007-07-02T21:29:00.000+03:00

dunyanin en zevkli seylerinden biri mezuniyet toreninde mezun konumunda ogrenci olmak. yillar yili insani ogrenci gibi degil somurulmesi gereken birer zavalliymiscasina goren kuruluslarin, ve hatta davetlilerin de!, bir anda en nazik, en insancil yuzlerini takinip hizmet icin, ya da sadece gunun anlam ve onemi dolayisiyla seferber olmasini ben bununla acikliyorum. uzerimde cuppeyle gezmemin bir nedeni de buydu tum gece. ustelik bu sene bordodan griye terfi etmistim, kidemli ogrenciydim yani. bunu goren kurdoglu ascilari bana baklavayi taneyle degil posetle verdiler mesela, ya da konuklar bana baska bir gozle bakiyorlardi. kisacasi ye cuppem ye gibi bir durum sozkonusuydu gecen gece.

tabi her sene mezun olmaya alisti bunye, bakalim bundan sonraki ne zaman olacak. o mezuniyette artik padawanliktan master jedi'liga yukseldigimi hissedecegime suphe yok.

gitmek

2007-06-28T23:39:00.000+03:00

su an bu blogu yazmak yerine tezimin son chapteri hakkinda arastirma yapiyor olabilirdim, eski chapterlarin uzerinden geciyor olabilirdim, yeni aldigim kitabimi okumaya devam ediyor olabilirdim.

ama bunlarin hicbirini yapmiyorum, cunku su an cok daha buyuk bir an yasiyorum bu ufacik odanin icinde. yarin geceyi sarhos ve bilincsiz bir sekilde, ertesi geceyi ise sevgilimle (ayse arman tadi yakalamak istemedigimden bunu sildigimi varsayalim), evet, ertesi geceyi ise en yakin arkadasimla gecirecegim icin sanirim bu hesaplasmayi yapabilecegim son gece budur.

pazartesi gunu yurttan bir daha donmemek uzere ayriliyorum. bu, masamin ustunde duran yiginla kitap ve fotokopiyi, etraflara yapistirilmis bir suru bardak altligi, resim, konser bileti gibi gerekli seyleri, gardroptaki kagit ve giysi yiginlarini standartliginin garip bir mutlulukla beraber sikinti getirdigi odalardan cikariyorum demek.

5 sene boyunca iyi kotu pek cok sey yasadim bu birbirinin ayni odalarda. masalarinda uyuyakaldim, tavanlarina bakip agladim. bahcesinde muzik dinleyip yildizlari seyrettim, kafam atinca disina cikip yurudum, yurudum. yollarinda bagira cagira sarki soyledim, cokca agladim, bagirdim. iclerinde bir suru dizi izledim, odev yazdim, chat yaptim, sohbetler ettim, kafa cektim. asik oldum, ayrildim, terkedildim. bol bol muzik dinledim, dinlettirdim, dans ettim. hem oldum, hem yeniden dogdum bu odalarda.

universite mi?

yurttan ayrildigim gibi temmuz ortasinda da okulumdan ayriliyorum. her ne kadar bir topluluk ruhu yaratamamissa da sabancinin bana birseyler kattigi kesin. ilginctir, istanbul'un 40 kilometre otesinde de hayat tipki sehirdeki kadar gercek yasanabiliyor. sevdasiyla, ayriligiyla, entrikasiyla, politikasiyla.

yarin yine cuppemi giyip dolasicam etrafta, bu kez gri.
geldik, gidiyoruz.

yeppa

2007-05-30T11:46:00.000+03:00

blogla oynamaya baslamam blogu ozledigimden degil, tamamen sinavlarin baslayacak olmasindan.

bu vesileyle bahar ve yazin gelisini kutlamak isterim.

bir de unutmadan mesaj vereyim.

mutluluk

2007-05-14T23:39:00.000+03:00

mutluluk: en yakin arkadasla (ki kendisi tesadufen sevgili de olmaktadir) elde bira, karsilikli gobek atmak.

12 Mayis 2007, Istanbul

gelecek guzel

2007-04-12T00:02:00.000+03:00

en sevdigi filmler l'auberge espagnol ve les poupees russes, before sunrise/sunset, en sevdigi grup da pink floyd falan olan bir ev arkadasi bulmus olmam tamamen sansli bir sanofabic olmamdan baska bir seyle aciklanamaz.

simdi gozlerimi kapatip zamani bukmeye calissam bu gazla onu da yaparim yani.

tarih affetmez.

2007-04-01T18:29:00.000+03:00

tralala

2007-03-14T16:35:00.000+02:00

ben cok pis asik oldum dostlar. duyduk duymadik demeyin, ahan da yaziyorum suraciga.

2007-02-27T13:43:00.000+02:00

courtesy of sir gb.

unutmak.

2007-02-23T00:03:00.000+02:00

insan sevdigi bir seyi unutabilir mi, ya da yasamak istedigi bir seyi nasil yasayacagini?

bisiklete binmek gibi degil bu. mesela bisiklete uzun sure binmemisseniz ilk binisinizde yalpalayabilirsiniz, sonra manevralarin ustasi olursunuz, o caylakligi -kisisine gore degisse de- hizlica gecersiniz.

benim dedigim daha cok yasamayi unutmak gibi. belli bir yasam bicimini kaybetmek gibi. istemeyerek. yapmayi cok istediginiz bir seyi artik yapamamak, ve hatta eskiden zevk aldiginiz hayattan cok once koptugunuzu anlamak gibi. eskiden heyecanlandiran pek cok seyin artik en ufak bir hucreyi etkilememesinden bahsediyorum.

terkedilmek, kaybetmek, yenilmek falan. bunlarin hepsi cok kotu deneyimler. ama en kotusu yasamayi unutmak, nasil yasayacagini unutmak sanirim.

hatirlayabilmek istiyorum.

the ashwins

2007-01-24T13:59:00.000+02:00

bethesda'nin bagrindan cikma, pratt institute'lu can kuzenim aydin buyumus de grup kurmus, bi de utanmamis lead gitarlari lead vokalleri kapmis. garaj ska'si olarak tagliyebilirim yaptiklari muzigi. cok super.

reklamlari izlediniz.

ariza tiplere asik olma egilimi 1

2007-01-12T15:47:00.000+02:00

aslinda bunu sozluge yazacaktim ama isin ucunda kanatlanip ucmak da var diye dusunup kendi evimde ahkam kesmeye karar verdim.

efendim bu egilim aslinda "yahu kaciyorum hep beni buluyolar arkides"den ziyade baya bilerek kendimizi bulastirdigimiz bir hissiyattir. bir kere bunda anlasalim. bu adamlarda artik nasil bir seytan tuyu varsa cekiverirler o bir yana da, biz de kendimiz kasiniriz yani. en azindan ben kasindigimi biliyorum. daha dis gorunusunden efendi olmadigini farkettim diyelim mesela, bir gariplik oldugunu sezdim di mi? aha iste, o anda beyinde soyle bir uyari mesaji cikiyor "you must have him now." tabi benim bunu simdi yaziyor olmam kendimi daha yeni tanidigim manasina gelmiyor, yok artik deve. ama iste 1 saat sonra ders var ve benim -yine- calisasim yok, o yuzden ucuz bir carrie bradshaw rolu oynamaya soyundum.

(soyundum demisken, gecen gun sabri hoca gazetelerin siyaset koselerinde kullanilan dile dikkat cekti: "bilmemkim bilmemkim arabuluculuga soyundu. konu masaya yatirildi. ee bunun devami ne olacak simdi?" derste kizarip bozarmamiza mi yoksa ahahahahahahahah diye koyuvererek ne kadar mal ogrenciler oldugumuzu mu anlatayim bilemiyorum. neyse.)

to be continued.

vapurlar filan

2007-01-10T22:34:00.000+02:00

eveet sevgili blog, yine kaldik basbasa. gelenler gitti, gidenler bi de donup utanmadan nanik yaptilar hahaaa dediler. salla.
bu aralar canimi sikan bikac husus var, onlari yazicam buraya simdi.

mesela bi kere saddam'in idam edilmesi videosu. ben sahsen izleyemedim. vaktim yoktu daha izleyemedim degil ama demek istedigim. hakikaten midem kaldirmayacagi icin, insanlik disi hareketleri yuzunden insanlik disi oldurulen birinin insanlik disi bir sekilde medyalize (bu kelimeyi simdi uydurdum) edilmesine katlanamadigim icin. nitekim alip mal gibi youtube'a koyanlar gorduler bebelerininkini. ebe degil, bebe. cocuklar gordukleri herseyi taklit etme yetenegine sahip olan maymunlar olduklari icin olduruverdiler kendilerini bu goruntuler sayesinde.

sonra kolej'deki uyusturucu skandali var. aslinda "sikan"dali demek lazim. bir tarafta "nasil olur!"cular, ote tarafta "zaten hep vardi abi..."ciler. bu ikinci grup sikildi bu tartismadan (o yuzden sikandal dedim, nasil harika oynuyorum kelimelerle dimi), cunku onlar icin bu zaten hep varolan bir seydi kolej'de, simdi sadece ayyuka cikti. (ayyuk komik bi kelimeymis bu arada)

ben kendimi bu iki grubun kesisiminde goruyorum. cok politik oldu sanki, ama oyle. ortaokuldayken sezin diye bi kiz vardi serviste, "birinin kes oldugunu nasil anlarsin" konusuyla hasirnesir olmam da bu zamana denk geldi sayesinde. sonra suphelendigim baskalari da oldu tabi ki ama o artik dedikoduya girer.

ama ote yandan insanin cani aciyor yahu. gururla mezun oldugum okulum nasil bu picleri, bu hayasiz simariklari gozden kacirdi diye sinirleniyorum. kapida jole kontrolu yapana kadar bunlara dikkat etselerdi simdi okulum sitesinde kamuoyuna duyuru yapmak zorunda kalmayacak, binlerce mezununu utandirmayacakti. simdi yogurt, sut, agiz. anladin blogcum sen beni.

dusunuyorum da, bi tek sen anladin zaten.

blog bana koca bul allahsiz

2007-01-03T20:18:00.000+02:00

arkadaslarimdan birinin daha evlendigi haberi gundemime bomba gibi dustu. her ne kadar adam taa amerikalardaysa da arkadas arkadastir, dunyaevi dunyaevidir diyerek ayrim yapmiyor, basucumdaki tabloya bir cizik daha atiyorum.

fahir dun gece ruyama girdi oha. uyumadan once podcast dinlemek sagliga zararliymis.
boyle bisi olabilir mi arkideş ya?

kaybolus

2006-12-28T01:20:00.000+02:00

nereye ait oldugunu bilmemek iyi mi kotu mu, karar veremedim...
yasayip gidiyorum bu aralar. gelisine. gibicesine.

exit music

2006-12-23T20:30:00.000+02:00

her guzel sey gibi bitti. medeni, tadinda. baslangici gibi naif, iyi niyetli.
peki niye hala agliyorum?
ozluyorum, ondan...

kudurdet beni gudubet

2006-12-13T20:54:00.000+02:00

gecen gun avam garde caldi, bir sene sonra tekrar dinlemis olmanin tadini cikardim. sarkilari nota nota ezberlemisim bir de onu farkettim. pek patetik. patates veyahut.

bununla birlikte su an farkediyorum ki ben ne zaman dersten kacmaya calissam kendimi blog yazarken buluyorum. demek ki a). cok yalnizim konusacak adam olmayinca kendimle konusuyorum ya da b). hepsi. mesela su an tam sol dirsegime temas eden bir adet sps101 reading'i var. patricia crone (e harfini gayet soyluyormusuz, ben bugune kadar patrisya kron diyip geciyordum) okuyorum. aslinda cok zevkli epeyce su gibi akip giden bir yazi (konu: devletlerin kirilganligi - alinganlik olarak degil ama, baya fragility yani- ve ben bu devlet muabbetine bayiliyorum) fakat beni asil geren sir william hale'in middle east sunumu. aslinda o da devletle ilgili fekat bende hal kalmadi sevgili blog, sun sun nereye kadar?

yarin youngling'lerime sinavlarini ve nihayet okuyup notlayabildigim odevlerini geri verecegim. inanilmaz bir sekilde sifirci hoca modundayim. simdilik 5 kisi sinifta kalacak sayemde, spektekuler bir performans gostermezlerse bugunden sonra. kaltak asistan olmak gibi bir niyetim yoktu ama oluyormus demek ki. sistem bozdu beni sistem.

will'e ogrettigim kufurleri aynen yiyorum, hastasiyim. bugun sehre indigimde gtalk'u kapatmamistim, adam sen gel, yuz kere sibel sibel diye seslen, sonra basla siktir git, bok ye bokye de dur. allah da onu guldursun.

kitaplar ve fotokopi yiginlari arasinda tam bogulacakkene her hafta deniz kurtariyo hayatimi, 2 ay sonra cekip gidince napicam bilmiyorum...

ah...

2006-12-07T02:49:00.001+02:00

will'i ozluyorum, sadece bu..

postmodernim geldi

2006-11-28T00:40:00.000+02:00

hahahaaa jetlag oldum ben yine! gece baykus gibi oturup oglen 2de uyanmanin zevkini cikarmak nasil guzel bir sey? dersleri kacirdigimda da mazeretimin "hocam jetlek oldum ben" olmasi kadar komik bir mesruiyet dusunemezdim gercekten. ama var oyle birsey. fakulteye i'm home baby diyerek girmek guzel. arada bir cikip hava almak lazimdir netekim.

ayhan akman'i (futbolcu olan degil) ozledim, "netekim" deyisim ondan.

boston, chicago... will, ilke, bego... ne guzeldi... ne guzeldi... 1000 dolarlik igloda yasayan adamin tekiyle yasamak zorunda kalsam da guzeldi... komikti. uzun zamandir bu kadar guldugumu hatirlamiyorum.

chicago guzel sehir... orada olmam lazim.

en sonunda sarkiyi ogrendim, wind quartets... oh be.

sweet jane!!

gonul telimizi titretenler

2006-11-08T22:11:00.000+02:00

amerika'yi yeniden kesfetmek gibi bir sey aslinda, "dinlenen muzigin insani hayatinin belirli bir anina/donemine/duygusuna geri goturmesi" denen hadise. yani ben bunun baskalarinda da oldugunu farkedince heyecanlanip "hadi ya!" dememeliyim demek istiyorum. adam gibi muzik dinleyip, onu hayatina civileyecek aska sahip olanlarimiz icin bu zaten varolmasi gereken bir sey, nasil diyorlar, a priori bir onerme.

simdi ben buraya kimi sarkilarda hayatimin hangi anlarini hatirladigimi not dusmek istiyorum. gelecek nesiller icin bir kaynak olmasi acisindan.

sakin ol (sertab erener): cinarcik'ta annemlerin sevmedigi komsunun cocuguyla sokakta oyun oynuyoruz. "sisst sisst sakin ol, sinirlerine kuru kahve" diyip gulme krizleri geciriyoruz. salagim o siralar.

wannabe (spice girls): aldigim ilk yabanci album olan (evet, bunu bir grup exchange ogrencisine itiraf ettigimde atilan kahkahalar hala kulaklarimda cinlar) spice girls'un soylemeyi uzun ugraslar sonucu basardigim sarkisi. discman'le tanisip yakinlasma denemeleri sirasinda dinledigim sarki. yil... 90larin sonu.

master of puppets (metallica): bunu buraya koymasam ayip olurdu. orta son, lise baslari. kiz metale sarmis, siyah tisortler filan, o donemin jenerik muzigi olarak metallica, fonda master of puppets. agzimin tadi sonra sonra oturmaya basladiginda s&m versiyonunda tekrar bulustum kendisiyle ki, hakikaten yapmis adamlar.

5:19 (rialto): cogumuzun ugrasmasa hatirlamayacagi sarkilardan biri belki ama bu sarki, ve capital radio'da calinan digerleri benim lise yillarimi, 10 metrekarelik odamda bitki olarak yasamayi surdurdugum gunleri getirir aklima. illa ki gri, soguk, mumkunse yagmurlu bir ankara gunu okula gitmeye calisan ben.

try again (aaliyah ft. timbaland): hayatimin su ana kadar olan kisminda kopekcesine sevdigim iki adamdan biriyle ilk bulusmamiz oncesi dinleyip kendimi hazirlamaya calistigim sarki. i might be shy on the first date, what about the next date, huh diye de sozleri var. allah rahmet eylesin. aaliyah'a yani. cinar bildigim kadariyla hala yasiyor. beter olsun.

haberin yok oluyorum (duman): 4 senelik sevgili ankara'da birakilmis, universiteye istanbula gelinmis. o sirada sevgili piyano calan kizin tekiyle arkadas olmus, kiz buna Yann Tiersen calmaya baslayinca sevgili erimis. sonra kalkmis bunu bana soylemis, ben o gece manifesto hakkinda odev hazirlamaliymisim halbuki. aglaya aglaya marx'in manifestoyu ne amacla yazdigini anlatiyorum bilgisayarda. ertesi sabah kulagimda bu, okula gidiyorum ama agliyorum ulan serviste, bildigin agliyorum. neyseki kiz benden guzel degilmis (zor zaten o) de, rahatladim sonralari. tilki de dukkana dondu zaten.

inner silence (anathema): universite ikinci sinif, inadina sabahliyorum yazi yetistirmek icin. tolga da benden hoslaniyor oley! hayatimin en guzel gunleri derken o da nesi? "curse of the eski sevgili" (a recurring theme in the history of mankind). imdada ozancim ve anathema konseri yetisiyor. bir de bakmisim siyah ve dumanli bir salonda ozanla transa gecmis inner silence soyluyoruz... bir sarki iki insana bu kadar mi yakisir ya rab, ya hakim, ya malik, ya mutakabber.

waltz#2 (elliott smith): of... buna birsey demek cok zor ya. 2 yildir dinleyemememin nedeni de bu olsa gerek. amsterdam'da eve gitmeye calisiyorum. turkiyeden ayrilmadan once sarkilari doldurmusum cd'lere (o vakit ipod yok daha dur) okul-ev arasini muzikle dolduruyorum. disarida bir yagmur ki sorma. millet turkiye'de napiyor kimbilir, allahim iyi mi ettim gelmekle bilemedim ki? of elliott, yedin bitirdin beni 4 dakika 40 saniyede...

galvanize (chemical brothers): yine amsterdam'dayiz, foot locker'da ucuza ayakkabi bulur muyuz umuduyla geziyoruz. gunlerdir her yerde bir sarki caliyor, partilere gidiyoruz oralarda da caliyor, ne bu ne bu... hah gordum! galvanize yahu bu! millet turkiye'de iyidir insallah, allahim iyi ki gelmisim.

kelepce (hande yener): o kadar kotu hissediyorum ki beni ancak bu gulumsetebilir. baska yorum yok.

don't look back in anger (oasis): cok eski bu di mi? ama kullerinden dogan anka kusu gibi gelip oturdu buraya. mtv'nin gunde 10 defa caldigi bir sarkiydi vaktiyle. yillar sonraki bulusmamiz berlin'de oldu. o gece the smiths, arcade fire filan da caldi ama ben sadece bunu hatirliyorum, sonrasi ruya gibiydi zira.

sexyback (justin timberlake ft. timbaland): ha bu mu? bunu simdi dinliyorum ya :)

safak 19

2006-10-29T21:46:00.002+02:00

dusunun ki size bir bilet veriliyor ve deniyor ki bununla 3 is yapacaksin:
1- aylardir gormedigin sevgilini goreceksin
2- aylardir gormedigin oda arkadasi slash kardesini goreceksin
3- gelecek sene okumak istedigin okullara mulakata gideceksin

ucu de cok onemli degil mi? hem cok onemli, hem de yapmayi cok istediginiz isler bunlar. insanoglu (i.e. ben)'nun evrim yolculugunda yeteri olgunluga ulasamamasini ben iste bu ornekle aciklayabilirim. yeterince evrilmis bir yaratik bunlara esit onem ve dikkat harcayabilirken ben ne yapacagimi sasiriyorum, iki isi (bu durumda, uc) bir arada yapamiyorum.

asil kepazeligi daha anlatmadim. pazar sabahi 8:30da telefon gelirse bunun tek bir aciklamasi vardir, yanlis numaradir degil mi? hayir! bu arayan okyanusun ote tarafindaki canlarim da olabilir! 19 gun kaldi diye yatagimin ustunde ziplarken onlarin da orada heyecanlandiklarini biliyordum...

ozledim ulan.

je ne veux pas travailler

2006-10-20T00:48:00.000+03:00

oteki pencerede yarin suriye hakkinda yapmam gereken sunumu kurcaliyorum sevgili sansal, elim iste yani, lakin gozum oynasta ben ne yapayim?

bak mesela su resme, berlin'de bir koprude amacsizca oturmus, turk bufeciden aldigimiz biralar devriliyor midelere, surekli hareket eden sehrin ziyaretcileri olarak o harekete biz de katiliyoruz. hareketi donduruyoruz. sonra geri donusturuyoruz: ozleme, sevgiye donusuyor dondurulmus hayatlarimiz.

ya o degil de, hafiz esad tam 30 yil suriye'nin devlet baskanligini yurutmus, adamin gonlunu calmadigi mezhep, etnik grup, sinif kalmamis. ataturk'le ozal arasi birseymis sanirim. Ruhu sad olsun.

tarihin tekerrur ettigi an.

2006-09-05T16:03:00.000+03:00

museum der checkpoint charlie
berlin, 2006

ankara'dan abim gelmis...

2006-09-05T15:57:00.000+03:00

gun olur devran doner diye bosuna dememisler...

kac zaman once canimi yakan ates simdi baskasini yakmis, sebebi ben olmusum, ummadan, istemeden...

ve gunlerden bir gun iskelede oturup yaptigimiz planlar en sonunda gercek olmus.

buyumusuz sanki.

bir alisveris merkezinin uyanisi

2006-08-18T12:25:00.000+03:00

daha evvel hic tanik oldunuz mu, alisveris merkezleri acilmadan once nasil bir yerdir? bir is icin istanbul levent'teki macaristan konsoloslugu'na gitmem gerektiginde ilk kez bunu tecrube ettim ben.

konsolosluk kasim 2002 bombalamalarindan hatirlayacagimiz metrocity alisveris merkezinin icinde. fakat vardigimda aslinda gitmeme gerek olmadigi ogrenmis olmak beni "bok gibi" seklinde tabir ettigimiz, yapayalniz ve amacsiz, sabahin 9unda bir alisveris merkezinin onunde durmama neden oldu. olsun.

o saatte ne yapilir? bari iceri girmeye izin var mi, belki sadece food court filan aciktir diyip kapiya yoneldim. gercekten de yiyecek yerlerinin acik oldugunu, iceri girebilecegimi soyledi guvenlik gorevlileri. girdim.

hemen alt katta starbucks var. kahvaltimsi biseyler yapmak icin asagiya indim ve magazayi epey iyi goren "manzarali" bir koltuga kuruldum. her yer karanlik, dukkanlarin bazilarinin kepenkleri var onlar inik, otekiler de kilitli zaten. artik yayin merkezi miydi neydi bilmiyorum ama, fonda hande yener, cakkidi filan caliyor uzaktan uzaktan. bu sirada yerler temizleniyor cilalaniyor, yuruyen merdiven bantlari siliniyor, basi ortulu teyzeler oradan oraya yuruyor, kocaman magazanin kendilerine kalmis olmasinin rahatligiyla bir kattan otekine birbirlerine bagira cagira konusuyorlar, sesleri yanki yapiyor.

sonra gozum ote masada oturmus kurtce konusan teyzelere takildi. ilacimin suresinin dolup kahvalti saatimin gelmesini beklerken caktirmadan izlemeye ve dusunmeye basladim. birazdan kalkip o kat senin, bu tuvalet benim butun gun oradan oraya kosturacak olan hanimlar belki de gunun en zevkli ve rahat dakikalarini o sirada geciriyorlardi. "gercek hayatta" belki hic gitmedikleri, ihtiyacini hissetmedikleri ama hep gorup bildikleri bir kafenin bos masalari, sandalyeleri tamamen onlarindi. starbucks, boyner, sevil, zara, butun metrocity onlara aitti o 1 saat boyunca. sonra kulkedisi misali, saat 10u vurup anons yapildiginda hepsi "gercek"e geri donecekti. gercek neydi? kim, neye sahipti? "sahip olmak" ne demekti ki zaten?

ote yandan magazalari izliyordum. tahminim magaza sahiplerinin ya da anahtar her kimdeyse artik, o kisilerin ana kapidan girip magazalarini on kapidan acmalariydi. bakkal gibi, kasap gibi. ama oyle olmadi. cok dikkatli izledigim magazalarin icinde birden beliren insanlar isiklari yakiyor, kapilari iceriden aciyorlardi. farkettim ki bu insanlarin da megerse dukkanlarina ulasmak icin kullandiklari arka kapilari varmis. bize gorunmeyen bir uyanis bu, orada oturup gozlerini dikmis benden bile gizli gerceklesen, sahte bir uyanis.

ve saat 9:58 civarinda o karanlik bina yavas yavas isildamaya basladi. magazalarin tamami isiklarini ve kapilarini actilar. sira genel alanin isiklandirilmasina gelmisti. yuzlerce florasan gozlerini kirpa kirpa basimin tam ustune kadar ulastilar. sov baslasindi.

sayin ziyaretcilerimiz, alisveris merkezimiz acilmistir, size ve tum calisanlarimiza guzel bir gun dileriz.

teyzeler masayi coktan terketmislerdi, sira kafenin "gercek sahipler"ine gelmisti. diger her gun gibi bugun de starbucks bir ellerinde sik telefonlari, diger ellerinde torbalariyla alisveris yorgunlugunu atacak hanimlarin ve beylerin hizmetindeydi.

helikobakter pylorilerim benim

2006-08-10T19:53:00.000+03:00

yikamadan yedigim erikler yuzunden mi, ne idugu belirsiz yerlerde yedigim yemekler yuzunden mi yoksa amsterdam barlarinda nasil temizlendigi malum bira bardaklarindan mi kaptim bilmiyorum fakat midemde helikobakter pylori adinda minik sevimli mikroplar oldugunu ve mide kanseri riski dahi tasidigini ogrendim dun. cipralex'imin uzerine simdi bir de talcid (bunun ustune yaptigimiz esprileri dusundukce insan daha da sinirleniyor zaten) ve sayisiz baska ilac icmek zorundayim. pfff. bati tibbina karsiyim arkadasim!

kahvenizi nasil alirdiniz?

2006-07-20T12:44:00.000+03:00

You Are a Frappacino

At your best, you are: fun loving, sweet, and modern

At your worst, you are: childish and over indulgent

You drink coffee when: you're craving something sweet

Your caffeine addiction level: low

What Kind of Coffee Are You?

super biseymis, hakikaten de en sevdigim kahve frappa/frappucino.
courtesy of ethemcan.

152 gunde devrialem

2006-07-19T16:48:00.000+03:00

buraya yazmayali tam 152 gun olmus. ya da diger bir deyisle "cok". tabi bu 152 gun icerisinde hayatimda kimimize gore muazzam, kimimize gore drastic degisimler oldu. ama ben simdi kafanizi kendi hayatimla ilgili gereksiz bilgilerle doldurmak yerine 152 gunde neleri yenesi, neleri icilesi, neleri dinlenesi, nereleri gorulesi, kimleri taninasi buldum, ondan bahsetmek istiyorum. belki akliniza bir iki simsek caktiririm da kicinizi buyuttugunuz koltukla vedalasip bu dediklerimi yapmak yahut dusunmek istersiniz. ben ayakta dusunenlerdenim..

* nyu (new york university) size kopruyu gecene kadar dayi diyen bir okulmus.
* chicago adi gibi guzel bir sehirmis.
* universite kampusu nizamiyeli jandarmali olmasa da oluyormus uzak diyarlarda.
* kasirga alip goturmus olsa da new orleans mutfagi kesinlikle denenmeliymis.
(hincal abi'ye selamlar)
* amerika'dan akli basinda adamlar da cikiyormus.
* meyve suyu illaki can sikici bir icecek olmak zorunda degilmis. cuppa!
* sakizli dondurma her yerde satilmaliymis.
* the new pornographers cok cok guzel bir grupmus.
* buyuk dusler bu mevsimin albumuymus.
* bir kisinin olumu bile istatistik olmus.
* ucuz bir film gibiymis, basindan sonu belliymis.

en son 2 sene once oturdugum minderlerdeyim. minderler ayni da, bu sefer bambaska bir yerdeyim. yanimda artik olmayanlar, hep olanlar, yeni gelenler ve hemen gidenlerle kocaman bir sepet gibi hissediyorum kendimi. bunda benim 2 yildan beri epeyce kilo almis olmamin da etkisi olabilir tabi. 2 yil once tam bu minderler uzerinde norvec'e mi gitsem hollanda'ya mi diye dusunup duruyor, sonradan beni aldattigini ogrenecegim birisi icin heyecanlaniyordum. simdiyse bir elimde universite diplomam, diger elimde elime verilmis kalbimle sakin ama her zamankinden soguk bir temmuz gununde ankara'dan ne zaman tasinip da mezun oldugumu kavramaya calisiyorum. ice tea'ler hala soguk, kabuklu amerikan patatesleri hala sicak oysa. fazla uzaga gitmis olamam.

baslayip bitiremedigim kitaplar, baslayip bitiremedigim sehirler ve insanlar arasinda o hikayedeki resim gibi kendime bir kus yuvasi orup icinde huzuru buldugumu hissediyorum simdi. istedigim zaman ucup gidebilecek kadar ozgur ama "evet" diyebilecek kadar da evcil.

evet, simdi nereye cufcufluyoruz?

a tribute to pain of salvation

2006-02-14T19:35:00.000+02:00

ilgili linkten konu ile ilgili bilgi edinilebilir.

muhtesem bir sey oldugu gibi bir his var icimde. simdi yukluyorum, bitirince yazacagim ne dusundugumu.

evet albumu dinledim, ustune de 24 saat dinlendim. yorumum mu?

olmamis.

pain of salvation piyanoyu fazlasiyla kullanan bir grup, bu yuzden sarkilar coverlanmaya ve hatta ustune dogaclama takilmaya gayet musait. ama yag seker ve un acemi ellerle karistirilinca ortaya abuk subuk, umutlandiran ama epey bi hayal kirikligina ugratan bisey cikmis. surekli yapilan hatalardan soz etmiyorum bile. velhasil, bu albumun ustune yapilacak en iyi sey 12:5'i acip repeat'e koymaktir derim.

giden telekom'un ardindan...

2006-02-12T16:36:00.000+02:00

bu siralar hayata karsi boyle bir tavir icerisindeyim sevgili sansal.

kulak telefonda, belli ki haberler kotu, belli ki beyin bunye yorgun, yaslanacak bir duvar aramakta. adamin ustune dusen tek isik iste o kulubenin tepesinden omzuma dusen isik. eller cepte, bezginim. basim one egik, mutsuzum. ama bekliyorum, telefonun ote tarafindan gelecek bir fikrayi yahut bir kahkahayi bekliyorum: sakaaaa ahahahah diyecek ahizenin ucundaki ses, ben de "allah cezani verecek" diyerek telefonu "caat" efektiyle kapaticam.

telefonlar eski tip olsaydi belki makineye bir iki vurup kullandigim jetonu bile dusurebilirdim..

bu vesileyle fotograf cekimi sirasinda disiplinli ama eglenceli tavirlariyla butun ekibe enerji veren can dostum guzel insan, basarili fotomodel ethemcan'a da sevgilerimi yolluyorum.

blog bahane picasa sahane

2006-02-11T16:05:00.000+02:00

boyle guzel bir program varmis, picasa deyu. google yine yapacagini yapmis ve irfanview ne ki acdsee ne ki tadinda bir sey cikarmis ortaya. bilgisayarimda benim bile unuttugum resimleri karsima cikarinca sevindim tabi ki. (az evvel farkettim ki benim gibi dusunen bir suru insan da varmis oralarda bir yerlerde. kaynak: eksi) misal bu ustteki fotograf..